خبرها و تحلیل های نظامی و اقتصادی و جاسوسی، دیگر بحث های مرتبط با سرنوشت ایرانیان را کمرنگ کرده و هرگاه انتخابات مجلس در راه نبود، از ایران خبرهای دیگری نمی شنیدیم. گفته می شود امریکا پس از برداشتن گام اول که حمله نظامی است از گام دوم که ایران بر می دارد سخت می ترسد و در تلاش است تا از خطرهای گام دوم که منطقه ی نفتی و جغرافیای حساس خلیج فارس را تهدید می کند بکاهد. همچنین گفته می شود ایران از گام سوم که امریکا بر می دارد و به احتمال ممکن است جائی برای کرکری خواندن مقامات بلند پایه ی ایرانی باقی نگذارد به شدت در هراس است. دو نیروی بزرگ، یکی منطقه ای با ادعاهای اسلامی و ضد غربی و یکی جهانی با تاکید بر حفظ امنیت (خلیج فارس ) خاورمیانه، چنگ در چنگ یکدیگر افکنده اند. کسانی که تاریخچه ی جنگها را خوانده اند می دانند جنگ ها با همین گزافه گوئی ها شروع شده و پس از آن، حتی جنگ افروزان از عهده ی مهار ش بر نیامده اند. عاقله مردان و شاید زنان که طبیعت جنگ را می شناسند بی گمان در هر دو حکومت ایران و امریکا پیدا و ناپیدا حضور دارند و می دانند که بولدوزر جنگ، انواع کنوانسیون های ژنو را لت و پار می کند و نظامی و غیر نظامی بی برو برگرد جان می بازند. جنایتکاران هم که جنگ به جنایات شان مشروعیت می بخشد باکی شان نمی شود. افسوس که لحظه به لحظه در هر دو حکومت صدای مخالفان جنگ دارد کوتاه می شود. از خبرها بر می آید دوستداران گام اول، زبان شان بیش از پیش باز شده است. آنها افراد و گروهها و محافلی را تشکیل می دهند که از جنگ سود می برند یا خیال می کنند که سود می برند. انتخابات امریکا در راه است. به بهانه ی مبارزات انتخاباتی خواب هائی که جنگ افروزان کهنه کار برای انهدام سیاست های ضد جنگ می بینند دارد تعبیر می شود. روزشمار جنگ ورق می خورد. با جهانیان اتمام حجت می شود تا به جنگ صورت حق به جانب بدهند. در ایران، دزدان جنگ افروز دیری است خواستار جنگ شده اند تا دزدی گرگی ها و جنایات ۳۳ ساله ی خود را ماستمالی کنند و زیر نقاب جنگ بپوشانند. دیری است ریال ناقابل را به ارز تبدیل و به حساب افراد گمنام در بانک های خارجی سرازیر کرده اند یا با آن خارج از کشور به نام های دیگران ملک و املاک خریده اند و در هر حال نه تنها تحریم از عهده شان بر نیامده، بلکه آقای محسنی اژه ای با پلیس اینترپول که پیاپی آن را به رخ می کشد، دستش به جائی بند نیست. البته ایشان مقام کارکشته ای است و بیش از ما از ایران به تاراج رفته توسط یاران قدیم و جدیدش خبر دارد. اگر هم امید و نویدی می دهد نباید جدی اش گرفت. ایراد و اعتراضی به تاراج ثروت ملی مردم ندارد. احمدی نژاد را نشانه گرفته که اورا از اسب وزارت اطلاعات پیاده کرد. وگرنه با دزدان چرا پدر کشتگی داشته باشد. چه بسا در پست های متعدد حکومتی یار و غار شان بوده و حال که چرخ روزگار چرخیده، برخی را نشانه رفته است و سرانجام تنی چند آدم بی بنیه را بر کرسی اتهام جاسوسی و فساد مالی می نشاند و شعله های خشم تبلیغاتی خود را فقط متوجه آنها می کند. جنگ برای این شیوه از مملکت داری گاهی خاصیت دارد و دزدان برجسته از برکت آن می شوند پلیس و حافظ تمامیت ارضی و منافع ملی. باری جنگ به هر دردی که نخورد به درد دزدانی که نگرفته پادشاه اند می خورد.

اما جنگ به همین جا ختم نمی شود. مردم ستمدیده ای را زیر آتش می گیرد که برخی عوامل تبلیغات جنگی در جامعه جهانی، مستقیم و غیر مستقیم آنها را به کم کاری در مبارزه با حکومت مبتلا به بیماری هسته ای متهم می کنند و خیلی ساده از این که دولت امریکا پس از دستیابی ایران به هواپیمای بی سرنشین به ایران حمله نکرده است ابراز انزجار می کنند. یک ملت ۷۵ میلیونی را از دو سو برده اند زیر فشار. وقتی خواست با گذار مسالمت آمیز بخت خفته اش را بیدار کند، سرش را به سنگ کوبیدند و با تکنولوژی وارداتی از شرق و غرب راههای ورودش را به گذار مسالمت آمیز بستند. این ملت کاملا هوشمندانه دریافت که بهتر است غلاف کند و فرصتی دیگر را انتظار بکشد. آن فرصت با گام های سه گانه ای که حرفش را می زنند به دست نمی آید. این ملت هرچند نسبت به حمایت از حکومت ظالم و چپاولگر خود تعهدی ندارد، نسبت به حمایت از حمله نظامی هم احساس وظیفه نمی کند. هم پیمان هائی که پیمانه صبرشان سرریز کرده و پیاپی می گویند “همه گزینه ها روی میز است ” گام اول (حمله نظامی) را که بر می دارند، روح و قلب ملت ایران را درجا از دست می دهند.ممکن است این سخن در عالم سیاست مضحک به نظر برسد، ولی مضحک نیست. تا پای امریکا دارد از عراق دور می شود، حاکمان شیعه به جان حاکمان سنی افتاده اند. این جاست که ابر قدرت ها خطا می کنند و منافع دراز مدتی را به عشق پیروزی در انتخابات کوتاه مدتی از دست می دهند. سود وزیان این خطا را اگر روی دو کفه ی ترازو بریزند، آنکه سنگین است کفه ی زیان است. از دست دادن قلب و روح یک ملت پر شور و پر سودا برای ابر قدرتی که روی حقوق انسان ها در محافل آکادمیک و حقوق بشری تاکید و سرمایه گزاری می کند، کم ضرری نیست. ملتی که بستر انواع جنبش های اجتماعی بوده و هست که از حمله نظامی استقبال نمی کند.

این که استدلال می کنند اگر تحریم کار نکرد آن یکی گزینه وارد می شود (حمله نظامی) به راستی گامی است که دو ملت ایران و امریکا از آن زیان می بینند. درست است که جامعه جهانی در رویدادهای یک دهه اخیر همراه و هم پیمان امریکا شده،اما هر جا که ضررهای جنگ در خاورمیانه رخ نموده اروپا پا پس کشیده و از قبول مسئولیت برابر و مشترک سرباززده و بحث ها را به گونه ای پیش برده که امریکا نفرت برانگیخته است. اروپا همواره با توسعه رابطه های دیپلماتیک با کشورها حساب خود را از حساب امریکا جدا کرده ا ست. از انقلاب ایران ببعد، اروپا یکه تاز روابط سیاسی، فرهنگی و اقتصادی با ایران بوده و امریکا حتی فرصت نداشته ایران و حکومت انقلابی آن را درست بشناسد. یافته های امریکا در این باره دست دوم بوده و هست. منابع امریکا برای کسب خبر از ایران منابع اروپائی بوده اند و اطلاعات متناسب با منافع اروپا به امریکا منتقل شده است. هرگاه بحث هسته ای علنی نمی شد، اروپا هم پیمانی با امریکا را برای گام اول و چه بسا گام سوم نمی پذیرفت. نقش های ریز دراین سیاست هم پیمانی نهفته است که هرچند منافع مشترک در گام اول، آن را تعریف می کند، ولی لزوما و در نهایت اگر به گام سوم برسد به سود منافع ملی امریکا تعریف نمی شود.

اینک ایرانیان شوربختانه گام اول را انتظار می کشند که حمله نظامی است. حکومت ایران گام دوم را طراحی می کند که راست یا دروغ کشتی قدرت غرب را در منطقه به گل می نشاند، امریکا و هم پیمانان روی گام سوم کار می کنند که حکومت ایران به شدت از آن می ترسد. با وجود این ترس که همه جانبه است، چرا دست ها به هم نزدیک نمی شود ؟ از آن گذشته این دوران بلاتکلیفی برای ایرانیان که گرفتار گرانی وخشونت استبدادی و بیکاری و فقر شده اند، دست کمی از جنگ ندارد. مرگ تدریجی است. جنون می آورد. آنها در شرایطی به سر می برند که از دو سو احساس ناامنی می کنند. دولت متبوع شان ناامنی داخلی را به جای حقوق شهروندی و کارآفرینی و رفاه به آنها پیشکش کرده و غرب و همفکرانش احساس امنیت خارجی را از آنها سلب کرده است. ایرانیان آرزو می کنند گوشت و میوه و سبزی و دوا و درمان را ارزان خریداری کنند و حکومت آنها بودجه رفاه و کارآفرینی را به زخم جنگ نزند و هر طور شده باب گفت و گوی صادقانه ای را بگشاید و بازرسی را از تمام مراکز مرتبط با تولید انرژی هسته ای بپذیرد.

بنابراین ایرانیان از گام اول بسیار می ترسند و به گامهای دوم و سوم اساسا اندیشه نمی کنند. جامعه جهانی ودولت های هم پیمان حق ندارند این گام را به مردم ایران تحمیل کنند. در دوران هشت سال جنگ ایران و عراق مردم ایران با آنچه درون حکومت در حال رشد و نمو بود و استبداد و چپاول را متناسب با شرایط جنگی طراحی می کرد نتوانستند برخورد کنند. آنها در شرایط جنگی به ترس و انفعال کشیده شدند و سلول استبداد دینی در جنگ ۸ ساله که سلاح و ساز و کار دو طرف را غرب و تا حدودی شرق تامین می کرد تناور شد و به سرعت تولید مثل کرد. این همه اعدام و دست درازی به کرامت انسانی مردم از نتایج جنگی است که تحمیل شد و بستر سرکوب را هموار کرد.

و اما جنگی که اینک حرفش را می زنند و به عمل نزدیک شده است، مشخصات دیگری هم خواهد داشت:

دولت های منطقه که دنبال بهانه ای می گردند تا دامان خود را از بهار عرب بیرون بکشند، بدشان نمی آید فراافکنی کنند وچنان دستشان به دشمن خارجی (ایران) بند بشود که جائی برای فریادهای اعتراضی مردمشان باقی نماند.

فروشندگان نفت که رقیبان ایران هستند بدشان نمی آید بیشتر نفت بفروشند تا قیمت نفت در صورت تحریم نفت ایران بالا نرود و برای مشتری ها غیرقابل تحمل نشود.

دعاوی ارضی امارات بر ضد ایران فرصت درخشانی برای طرح و چانه زنی پیدا می کند.

جمعی از ساکنان مناطق مرزی ایران که اغلب از دولت ایران شکوه ها به سینه دارند، دریک فضای جنگی آرزوهائی را مطرح می کنند که به هنگام و به سود نیست و خود نیز از آن بهره نمی برند. ولی این احتمال قابل پیش بینی است که از نارضایتی های انان از حکومت جبار، توسط طرف های در گیردر جنگ بسیار سوء استفاده بشود.

و بسا مصیبت های دیگر که تیز شدن منازعات شیعه و سنی از آن جمله است.

و شگفتا که آقایان حاکمان غیر پاسخگوی ایران با آنکه بیش از این ها از خطرات جنگی که در راه است آگاهی دارند و با آنکه از گام سوم می ترسند و بقای خود را در خطر می بینند، پروائی از گام اول که خواهی نخواهی به گام سوم منجر می شود ندارند. شاید هم به این شجاعت بی خردانه تظاهر می کنند که عین جهل است.

می شود به این حاکمان که دارند دستی دستی مملکت را به باد می دهند اعتماد کرد و احترام گذاشت ؟ شاید بشود. اگرتا دیرتر نشده درک کنند که سیاست، جهان ممکنات است و می شود جنگ را که تا پشت در خانه آمده است، به خانه راه نداد. این شجاعت اگر دست دهد، خردمندانه است و ایرانیان با وجود ناخشنودی های بسیار از حکومت جبار، آن را می ستایند.

منوچهر جمالی

• ماه دی یا دسامبر، ماه خرّم وماه بهی نیز نامیده میشده است ، چون بـِه وبِهی ، نام زنخدای عشق( ونوس) یعنی، خرّم وبیدخت وشاده هست ، که زنخدای عشق وزندگی (=ژی) وشادی است . …
http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=42499
اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
دوشنبه  ۲٨ آذر ۱٣۹۰ -  ۱۹ دسامبر ۲۰۱۱

ماه دی یا دسامبر، ماه خرّم و ماه بهی نیز نامیده میشده است ، چون بـِه وبِهی ، نام زنخدای عشق(ونوس) یعنی ،خرّم وبیدخت وشاده هست ، که زنخدای عشق وزندگی (=ژی) وشادی است .

نام دیگراین زنخدا، شـاده و « ژی = جی »است . نام روز یکم وهشتم این ماه دی ، هردو ، خرّم میباشند. این روزها ، ملت ایران ، «جشن دموکرسی= جشن خرّم » میگرفته است ، که جشن تابعیت حکومت ازخواست ملت ، وانبازی ملت باحکومت باشد ، که فراموش ساخته شده است .

این تنها ماهی هست که سه روز درماه ، با ماه ، اقتران میکنند، یعنی سه بار ماه وخورشید، همآغوش هم وجفت هم میشوند ، وسه بار جشن عروسی ماه با روز ها گرفته میشوند. این سه روز، عبارتند ازروز هشتم ، دی به آذر( دی= آذر)، وروز ۱۵ که دی به مهر( دی= مهر) باشد ، وروز ۲٣ که روز دی به دین ( دی= دین ) میباشد. این اصطلاحات به معنای آن بودند که زنخدا «آذر» و زنخدا « مهر» و زنخدا « دین » ، وزنخدا« دی » ، چهارچهره یک زنخدا هستند.

مردم روز هشتم را که دی به مهر باشد( وارمنیها درگذشته ، مهرمینامیده اند ) غـم زدامینامیدند. روزپانزدهم را که دی به مهر باشد( دی= مهر) ، دین پژوه مینامیدند ، و روز دی به دین ( دی= دین ) را جانفـزای مینامیدند ، و روز ۲۴ که « دین » باشد، « بُت فریب » خوانده میشد ، که به معنای آن بود که این خدا ، اصل زیبائی درهرانسانی است و ، دل همه را با زیبائیش می رباید.

این دوروز، که روز۲٣ و۲۴ ام ماه باشند ، و باهم اینهمانی دارند ، زمان ِ « زایش خدای عشق وزندگی وشادی » بود ند ، واین درست معنای یلدا ( ایل + دا )هست

مهدی مظفری

• آقای سروش مثل دیگر کسانی که به اصلاح طلب و ملی مذهبی معروف شده اند سعی میکند برای اصلاح طلبی اسلامی سند هویت بسازد که ما تنها نیستیم و اندیشمندانی چون ارکون و ابوزید و فلان و بهمان هم اصلاح طلب اسلامی بودند. برای اینکه اصلاح طلبی اسلامی ریشه ی تاریخی محکمی پیدا کند و از حد ماجراجویی مثل سید جمال الدین اسدآبادی افغانی حسینی بالاتر برود …

http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=42356
اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
دوشنبه  ۲۱ آذر ۱٣۹۰ -  ۱۲ دسامبر ۲۰۱۱

رادیو فردا مصا حبه ای منتشر کرده در باره شرکت آقای سروش در کنفرانس سالانه انجمن آمریکایی مطالعات خاورمیانه. نکته ی اساسی در این مصاحبه نظرات سروش است در باره سه تن از متفکران مسلمان (محمد ارکون، حامد ابوزید و الجابری) که در سال گذشته از دنیا رفته اند و نیز مطالب ستایش آمیز در باره ی امام محمد غزالی. در رابطه با این مصاحبه و نیز سخنان دیگر سروش در مورد غزالی‌ در جاهای دیگر به‌ اختصار به‌ ذکر چند نکته اکتفا می‌کنم. من محمد ارکون و ابوزید را از نزدیک می شناختم، بویژه اولی را. ارکون معلم زبان عربی ما بود در مدرسه ی عالی علوم سیاسی پاریس. متاسفانه او عربی کم می دانست. چون بِربِر بود و عربی زبان مادری اش نبود. بعدها رفت و عربی یاد گرفت. این شد که یک ترم وقت ما به باد رفت و دو سه ساعت در هفته که ما می بایست زبان عربی بیاموزیم کلآ به گفتگو در باره وقایع کشورهای اسلامی گذشت. چون من ایرانی و شیعه بودم و روی نقش علما در چنبش های سیاسی ایران و نیز مفهوم قدرت در شیعه کار می کردم و ارکون رساله خود را در باره ابن مسکویه می نوشت، از این رو من مورد توجه خاص ارکون قرار گرفتم. رابطه “استادی” و شاگردی ما به دوستی گرایید که تا همین چند سال پیش ادامه داشت. بطوریکه من قبل از ترک پاریس، مجلدات الغدیر و چند کتاب دیگر را که مرحوم علی شریعتی نزد من گذاشته بود به ارکون سپردم. بعد هم او را در سال ۱۹٨۴ در کنفرانسی که در دانشگاه آهوس (دانمارک) ترتیب دادم دعوت کردم. در این کنفرانس شخصیت هایی مثل خانم لمبتون وهشام جعیط شرکت داشتند. بعدها دید و بازدید ارکون و من و نیز مکاتباتمان همچنان ادامه پیدا کرد. حالا که ارکون در میان ما نیست و آقای سروش سعی می کند از او یک متفکر اصلاح طلبِ مسلمان بسازد، امیدوارم خلاف دوستی نباشد که بگویم که ارکون نه نماز می خواند ، نه روزه میگرفت و از نوشیدن شراب لذت می برد. هیج کدام این موارد از نظر من عیب و نقصی نیست. حتی بعکس. اما اگر نماز و روزه و پرهیز از محرمات اسلامی شرط مسلمان بودن باشد، آقای سروش بیهوده میکوشد از ارکون یک مسلمان بسازد. ارکون زبان فرانسه را در حد کمال بلد بود و به ظرایف و دقایق این زبان کاملآ آشنا. آثار متعدد او به زبان فرانسه نشان دهنده تسلط کاملش در این رشته است. سلطه ی ارکون به زبان فرانسه تالی فسادی هم داشت که در آثار او منعکس است. درست مثل آقای سروش بیشتر با کلمه بازی می کرد تا با مفهوم.
چکیده ی حرف حساب ارکون که به نظر من حرف درستی بود در یک جمله خلاصه می شود: فهم اصطلاحات قرآنی تنها به فهم آنها در شرایط زمانی و مکانی عصر پیامبر اسلام میسر است. اما خود او در این زمینه گرهی نگشود که این اصطلاحات در زمان محمدبن عبدالله چگونه بوده است و معادل آنها در زمان ما چه می تواند باشد. حرف های دیگر ارکون عمدتآ ستایش و نقد غرب بود. او هم غرب را می ستود و هم سرزنش می کرد. که این کار را خود متفکران غربی هم میکنند و حتی بهتر از ما. جان کلام اینکه آقای سروش مثل دیگر کسانی که به اصلاح طلب و ملی مذهبی معروف شده اند سعی میکند برای اصلاح طلبی اسلامی سند هویت بسازد که ما تنها نیستیم و اندیشمندانی چون ارکون و ابوزید و فلان و بهمان هم اصلاح طلب اسلامی بودند. برای اینکه اصلاح طلبی اسلامی ریشه ی تاریخی محکمی پیدا کند و از حد ماجراجویی مثل سید جمال الدین اسدآبادی افغانی حسینی بالاتر برود، سروش آن را به قرن پنجم هجری و مشخصآ به ابوحامد محمد غزالی وصل میکند. به نظر می رسد غزالی از کشفیات اخیر سروش است که او چه در کنفرانس مذکور و چه در ویدیوهای ساخته برادران صدری مرتبآ از عظمت این مرد و مراتب اصلاح طلبی او یاد می کند، آنهم با تکیه بر احیاء علوم که سروش مصرآ می گوید تمام مجلدات آن را از اول تا آخر خوانده است. من روی غزالی کار کرده ام. کتاب سیاست و غزالی نوشته ی هانری لائوست استاد فقید کلژدوفرانس را ترجمه و در زمان ”طاغوت” در دو جلد منتشر کرده ام . این کتاب از مستندترین آثاری است که در باره ی زندگانی و تحول فکری و نیز آرای غزالی در باره ی سیاست و جامعه و حکومت نگاشته شده است. این کتاب در سال ۱٣۵۴ توسط بنیاد فرهنگ ایران منتشر شد. نشر آن مدیون توجه سه شخص است: شادروان ناتل خانلری، شادروان سعیدی سیرجانی و بویژه زنده یاد احمد تفضلی، دوست پرپر شده ام. حال که سی وشش سال از زمان نشر آن می گذرد، هنوز از وسعت نظر و فروتنی و بزرگواری این بزرگان که هیچ یک ارادت خاصی به اسلام و اسلامیات نداشتند در شگفتم. در همان زمان، اشخاصی مثل آقای سروش و کمال خرازی و بسیاری دیگر که مباشران استبداد دینی شدند در مدرسه ی علوی و دبیرستان کمال و نارمک که برای تیشه به ریشه زدن دانشگاه تاسیس شده بودند، تعلیمات دینی می خواندند.
برگردم به غزالی. به اختصار می نویسم که اگر بخواهیم فقط یک نفر را بعنوان دگماتیک ترین، متحجرترین و ارتجاعی ترین فرد در تمام تاریخ اسلام پیدا کنیم, کمتر کسی‌ میتواند با غزالی‌ رقابت کند. غزالی مهیب ترین ضربه ها را در حساس ترین دوره ی تاریخ به حیات اندیشه در جوامع اسلامی زده است. از زمان مامون عباسی در اوایل قرن نهم میلادی، فکر یونانی مبتنی بر فلسفه در حوزه های اصلی کنکاش فکری بویژه در بصره و بغداد نفوذ کرده بود تا آنجا که مامون با الهام از آدکامیای یونانی، دارالحکمه را در بغداد تاسیس کرد که نتیجه این کوششها به شکوفایی فکری بی نظیری انجامید که مورخان این دوره را اوج تمدن اسلامی می دانند. در همین دوره است که بزرگانی چون فارابی (معروف به معلم ثانی پس از ارسطو)، مسکویه، توحیدی و بیرونی و ابن سینا روئیدند که بیشتر آنان فیلسوف بودند و نه اهل کلام. چه کسی تیشه به ریشه ی فلسفه زد تا فقه و کلام را جانشین فلسفه کند؟ غزالی. او بود که با تحریر کتاب تهافت الفلاسفه (خودشکنی یا پرا کنده گویی های فلاسفه) پایه اندیشه و کنکاش آزاد را نابود کرد. او بود که گفت فلسفه راه ضلال است، کنارش بگذاریم و شرع را گردن نهیم. احیای علوم که سروش از آن با غرور یاد میکند دقیقآ برای از بین بردن فکر آزاد و تجدید حیات وحی تالیف شده است. آقای سروش که از این کتاب بعنوان احیای علوم یاد میکند، فراموش میکند که عنوان کتاب را به تمامی ذکر کند تا در ذهن خواننده این تصور ایجاد شود که غزالی اهل علم بوده است. عنوان کامل کتاب، احیاء علوم الدین است. یعنی چه؟ یعنی شرع و فقه و کلام. در دنباله ویرانگری های فکری غزالی است که حدود دو قرن بعد ابن تیمیه متعصب و تروریست راه او را ادامه می دهد. همو که بعدها الهام بخش محمدبن وهاب و سیدجمال و حسن البناء و مودودی شده است. پس از غزالی دو تن از میان گروه معدودی کوشیدند فلسفه و فکر را مجددآ وارد مباحث اسلامی کنند: یکی بزرگمرد اندولس، ابن رشد است و دیگری ابن خلدون که هیچ یک از این دو را اصلاح طلبان معاصر مثل سروش و طارق رمضان جزو مراجع فکری خود نمی شناسند. ابن رشد پاسخ دندان شکنی به غزالی داد. کتابی نگاشت تحت عنوان تهافت التهافت (پرا کنده گویی‌های پراکنده). در این کتاب آرای ضد فلسفه ی غزالی،یک به یک رد شده است. آقای سروش چنان شیفته ی غزالی، این تازه یافته ی خود هست که حتی نظرات انتقادی ابن رشد یکی از بزرگ ترین فلاسفه را، نه تنها در محدوده اسلامی بلکه بطور مطلق بر نمی تابد. قابل ذکر است که ابن رشد تنها فیلسوف از جهان اسلام است که در تابلو مشهور رافائل در کنار افلاطون و ارسطو آمده است.
غزالی، حتی زمانی که از مناصب رسمی کناره گرفت و مثل آقای سروش به اسلام رحمانی روی آورد و اعترافات را نوشت، بازهم از تزویر دست بر نداشت همان شیوه ای که امروز در میان برخی گروه ها رایج است. دمکراسی ،آری، اما از نوع اسلامی اش. سکولاریسم، آری، اما در محدوده شرع (سکولاریسم سیاسی). مساوات و عدالت، آری، اما فقط برای برخی از مسلمانان. غزالی هرچه توانست فیلسوفان را کوبید و آنان را به کفر متهم کرد. به ارسطو تاخت و نیز به دو مفسر او: ابن سینا و فارابی. “زیرا هیج کدام از فیلسوف نماهای اسلامی مانند این دو مرد افکار ارسطو را نقل و ترویج نکرده اند… و آنچه ما به توسط گفته های این دو مرد از فلسفه ی ارسطو در یافته ایم منحصر در سه قسم است: قسمتی از آن را باید مورد تکفیر قرار داد. قسم دیگر را باید بدعت شمرد و انکار قسم سوم را نباید لازم دانست” (ص ۵۹ اعترافات).
پس از ده سال سیر و سلوک، غزالی بالاخره به راه انبیا باز گشت و نوشت: “همانگونه به ضرورت قطعی برای من روشن شد که خاصیت و چگونگی تاثیر عبادات را به حدود و مقداری که از طرف پیامبران برای درمان بیماری های دل دستور داده شده نمی توان با عقل درک نمود. عقل عقلا در آن راه نیست، بلکه باید مقلد انبیا بود که آن خواص را با نور نبوت مشاهده کرده اند نه با دیده ی قاصر عقل” و ادامه داد “که بالجمله، انبیا طبیبان بیماری های دلند، فایده و وظیفه ی عقل تنها این است که این حقیقت را تشخیص دهد به مقام نبوت اعتراف و به ناتوانی خود از درک اموری که جز با چشم نبوت نتوان درک کرد اقرار و تصدیق کند… خط سیر عقل تا همین جاست و از این بیشتر نتواند رفت” (ص ۹۶-۹۷ اعترافات، ترجمه زین الدین کیائی نژاد، تهران ۱٣۴۹). تصور می شد غزالی پس از جدایی از راه شریعت و انبیا راه تازه ای یافته است. این راه تازه بازهمان راه انبیا است. روز از نو، روزی از نو. اسلام فقاهتی نشد, اسلام رحمانی,
در خاتمه ناچارم این نکته را اضافه کنم که این غزالی، کشف جدید عبدالکریم سروش، برای دانشجویان دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران در قبل از انقلاب شخصیت شناخته شده ای بود. در آن زمان درسی بود تحت عنوان: اندیشه های سیاسی در ایران و در اسلام. این درس به دو بخش تقسیم شده بود: بخش اول از زرتشت تا فارابی که مرحوم حمید عنایت آن را درس می داد و بخش دوم از فارابی تا نائینی که من متصدی تدریس آن بودم که غزالی جزو این بخش بود. یکی از دانشجویان برجسته آن زمان که بعدها استادی مشهور و مبرز شد همین پروفسور حسین بشیریه است. دست بر قضا هر سه ما، عنایت و بشیریه و من، هم سرنوشت شدیم. عنایت ایران را ترک گفت، بشیریه و من در دو مقطع مختلف, هر دو, از دانشگاه اخراج شدیم!
جای تأسف است که اصلاح طلبی وطنی ما به‌ یک مشی ارتجاعی تبدیل شده و روز به روز در گًل بیشتر فرو میرود. از بازرگان به‌ شریعتی‌، از شریعتی‌ به‌ خمینی و از خمینی به‌… غزالی. اصلاح طلبی وطنی می‌‌تواند به یک موج مترقی تبدیل شود اگر از تجربه اصلاح طلبی دینی اروپایی درس بگیرد. اصلاح طلبی اخیر بدو دلیل موفق شد. یکی اینکه به گذشته پشت کرد. به سنت اگوستن بر نگشت، آنچنانکه سروش به غزالی باز میگردد. دیگر اینکه اصلاح طلبی دینی در برابر موج روشنگری و آزاد فکری اروپا که دو قرن قبل از آن آغاز شده بود نایستاد. خود را در مسیر آن موج قرار داد. از این رو,هم دین نجات یافت و هم فرهنگ دمکراسی شکوفا شد. این می تواند درس بزرگی برای اصلاح طلبان دینی وطنی ما باشد.

مهدی مظفری ،استاد دانشگاه
۱۲ دسامبر ۲۰۱۱

mehdi@ps.au.dk

رضا سیاوشی

• هدف اولیه این نوشته بررسی نیم قرن تقابل میان دو بینش یا دو برداشت از نقش منطقه ای، و دوستان و دشمنان ایران است، چراکه در پرتو شناخت این دو بینش می توان جریانهای سیاسی مطرح نیم قرن گذشته در ایران را از هم تفکیک، و منویات آنان را با معیار منافع ملی به نمایش گذاشت …
http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=42471

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
یکشنبه  ۲۷ آذر ۱٣۹۰ -  ۱٨ دسامبر ۲۰۱۱

یکم – طرح مسئله
هدف اولیه این نوشته بررسی نیم قرن تقابل میان دو بینش یا دو برداشت از نقش منطقه ای، و دوستان و دشمنان ایران است، چراکه در پرتو شناخت این دو بینش می توان جریانهای سیاسی مطرح نیم قرن گذشته در ایران را از هم تفکیک، و منویات آنان را با معیار منافع ملی به نمایش گذاشت.
اما هدف نهائی آنست که از این گذرگاه، روزنه ای بسمت درک و تبیین تحولی بزرگ تر و دگردیسی بنیادی تر، در سپهر اندیشه ورزی روشنفکران ایرانی گشوده شود. دگردیسی ای که نوید بینش نوینی از خرد سیاسی و کشور داری را بهمراه دارد. بینش نوینی که چندان هم نو نیست، بلکه بازآفرینی همان خرد ایرانشهری است که در انقلاب مشروطه بازیافته و پرداخته شده بود، در جنبش ملی شدن نفت به کمرنگی گرائید، با قیام ۱۵ خرداد ۴۲ طرد گردید، با انقلاب اسلامی از ذهن نخبگان سیاسی ما زدوده شد، اما با جنبش سبز دوباره به سپهر اندیشه ورزی سیاسی ایرانی بازمی گردد.
با قیام پانزده خرداد سال ۴۲ ، ما شاهد چرخش تدریجی روشنفکران سیاسی ایران بسمت نوعی بیگانگی ملی و مدرنیته ستیزی همراه با خرد واژگونه نسبت به منافع ملی ایران هستیم. این روند، با استقرار نظام جمهوری اسلامی به سرانجام منطقی و نقطه کمال خود دست یافت. اما پس از نزدیک نیم قرن تفوق پارادایم بیگانگی ملی بر اندیشه سیاسی روشنفکران ایران ، با عروج جنبش سبز، و ورود جوانان نسل سوم به صحنه سیاسی، شاهد برآمد یک خودآگاهی ملی ، و نوعی ایرانشهری همسو با جهانی شدن هستیم، که این خرد واژگونه را در همه حوزه ها به چالش کشیده است. بنا براین از آغاز جنبش سبز ، شاهد رویاروئی فزاینده این دو بینش در وقایع سرنوشت ساز کشورمان هستیم، که بتدریج بر گستره و عمق این رویاروئی افزوده می شود و در صورت تفوق بینش نو، این رویاروئی تا جابجائی مفاهیم سیاسی اجتماعی، و بازتعریف واژه هائی که ظرف نیم قرن گذشته دچار استحاله شده اند ادامه خواهد داشت.
با توجه به تباین ذاتی بینش سیاسی جدید و در حال رشد، با تفکرات رایج نیم قرن گدشته در میان روشنفکران ایرانی، رویاروئی حاملین این دو بینش متضاد در تک تک وقایع سرنوشت ساز میهنمان اجتناب نا پدیر است. هر یک از این تقابل ها فرصتی فراهم می آورند تا واکنش های این دو بینش را زیر ذره بین قرار دهیم و با یکدیگر مقایسه کنیم و در نهایت به واکاوی این دو جریان بپردازیم و در مجموع به معرفی دو بینش رقیب در سیاست خارجی ایران ، و تفاوت و ریشه ها ی حاملین این دو دیدگاه توجه کنیم . هدف نهائی این بخش ، استفاده از درس های حوزه خارجی برای گشودن روزنه ای بسمت شناخت «بیگانگی ملی و خرد واژگونه سیاسی» ای است که بمدت نیم قرن بسیاری از روشنفکران ما را مانند طلسمی به تسخیر خود در آورده است.
آخرین مورد چنین تقابلی را می توان در برخورد به چهار ضلعی بهم پیوسته ” بحران هسته ای، تحریم فزاینده، خطر جنگ، و مسئله حمایت خارجی “، که در بیانیه ها و نوشته های متفاوتی که پیرامون این مسائل از سوی دسته بندی های مختلف کنشگران سیاسی متعلق به آپوزیسیون و حاکمیت متجلی شده، مشاهده کرد.

دوم –   سیاست خارجی، روزنه ای بر سرشت دو بینش
یکی از ساده ترین راه های شناخت و تفکیک و دسته بندی نیروهای سیاسی ایران، بررسی دیدگاههای آنها در حوزه سیاست خارجی، به ویژه مقایسه نظرات آنها در باره نقش ایران در منطقه و جهان، و رابطه ایران با قدرت های جهانی، و چگونی برگزیدن دوستان و دشمنان ایران است. از این منظر می توان دو بینش کاملا” متضاد را در میان سیاسیون ایران تشخیص داد که دست کم در نیم قرن گذشته با یکدیگر رقابت و رویاروئی داشته اند. با شناخت این دو بینش ، می توان از آن شناخت بعنوان ابزار مفهومی در شناخت و دسته بندی نیروهای سیاسی ایران با میزان تعلق، نزدیکی و یا خط کشی آنها با این دو بینش، کمک گرفت.
در نیم قرن گذشته در میان نخبگان ایرانی دو برداشت متضاد از جایگاه ایران در منطقه و لیست دوستان و دشمنانش وجود داشته است. برداشت اول یا بینش اول «ایران محور» است که هدفش تامین حداکثر منافع ملی با تکیه بر جایگاه جغرافیائی و تاریخی ایران و روندها و صف بندی های منطقه ای و جهانی است. می توان گفت این دیدگاه از روزن ژئوپولیتیک به چگونکی تامین منافع ایران در حوزه خارجی می نگرد. در مقابل درک دومی هم از زمان جنگ سرد در میان بخشی از روشنفکران ایران فرموله شده که شاید بتوان آن را با تسامح «ایدئولوژی محور» نامید، که هدفش تامین منافع فرضی و یا واقعی دو جریان اسلامگرا و چپ آسیائی در ایران، و با استفاده از ایران، در منطقه و جهان است. در بینش دوم، نقش ایران در منطقه و جهان بر مبنای مقتضیات و منافع دو ایدئولوژی چپ آسیائی و اسلامگرائی باز تعریف می شود، و با توجه به این نقش جدید، دشمنان و دوستان جدید ایران تعیین می گردند، و سیاست خارجی ایران برای خدمت به دو جریان چپ و اسلامگرا، و حامیانشان تدوین می شود، حتی اگر بر خلاف منافع ملی ایران باشد. جمله معروف بازرگان به آقای خمینی که ما اسلام را برای ایران می خواهیم ولی شما ایران را برای اسلام می خواهید ، ناظر به تقابل این دو بینش است. چنانکه اتحاد تنگاتنگ سرخ و سیاه برای ساقط کردن دولت بازرگان، که آن را لیبرال آمریکائی می خواندند، نیز از همین منظر، یعنی از منظر رویاروئی نخبگان این دو بینش قابل فهم است. (استفاده از اصطلاح سرخ و سیاه برای تفکیک این دو جریان از چپ های غیر وابسته و اسلامگرایان میهن دوست اهمیت دارد) نمونه دیگر، کاندیدا کردن خلخالی برای ریاست جمهوری از طرف حزب توده و دیگر نیروهای سرخ به امید تقابل با بنی صدر ملی گرا بود، آنهم درست در هنگامی که خلخالی مشغول سلاخی جوانانی بود که اتفاقا” اکثرشان به چپ گرایش بافته بودند. این واقعه و مصداق های بی شمار دیگر نشان می دهند که نه اسلامگراها مسئله اشان اسلام بود، و نه سرخ ها مسئله اشان زحمتکشان و یا حتی دفاع از چپ بود[۱].
در این نوشته واژه ایدئولوژی برای جریانات سرخ و سیاه که بر سازنده بینش دوم هستند، همواره با تسامح بکار برده می شود، شاید «شبه ایدئولوژی» دقیق تر باشد. اما نباید فراموش کرد که همین شبه ایدئولوژی ها برای جریانات مزبور بسیار مهم اند و با هستی آنها عجین شده اند، زیرا همین شبه ایدئولوژی ها برای آنها هویت آفرین اند. هویتی فرا میهنی که ذهنیت لازم را برای آنها فراهم می آورد که بتوانند مستقل از مقتضیات ملی بیاندیشند. بیش از نیم قرن کارنامه این جریانات نشان می دهد که آنها با ظاهر ایدئولوژیک و ادعای آرمانگرائی وارد میدان می شوند، اما تنها هدفشان ایجاد شرایط بقای خود ، و از بین بردن شرایط زیست مخالفانشان است. از این روی، در حوزه خارجی، حامیان خارجی جریان خود را بعنوان حامیان ایران، و دشمنان یا رقبای حامیان خود را بعنوان دشمنان ایران به مردم تلقین می کنند، حتی اگر واقعیت برعکس آن باشد. در این راه اگر آشکار شود که منافع ملی ایران قربانی خواهد شد، ملالی نیست؛ دستگاه ورزیده تبلیغات و القائات براه می افتند و منافع ملی را وارونه تعریف میکنند. یا دست کم توجه مردم را از منافع ملی منحرف می سازند: «بعد از شاه نوبت آمریکا است» ، «گروگان گیری سفارت آمریکا» انقلاب دومی است که حتی از انقلاب اول هم مهمتر است! …

سوم – جایگزین کردن جغرافیای ایدئولوژیک بجای جغرافیای سیاسی
نقطه شروع این جریانات محاسبات ژئوایدئولوژیک (جعرافیای ایدئولوژیک) است، نه ژئوپولیتیک( جعرافیای سیاسی).
«محل نزاع» دو بینش منافع ملی است. یا بهتر است بگویم، تضاد میان منافع ملی با منافع ایدئولوژیک است. سوال این است: آیا مبنای سیاست خارجی و سیاست منطقه ای ایران باید منافع ملی مردم ایران باشد یا منافع ایدئولوژیک گروهای چپ و اسلامگرا. از آنجا که بینش اول ایران محور است و از روزن مقتضیات سرزمین ایران یا ایران سرزمینی به منطقه و جهان می نگرد و منافع ملی ایران را مبنای تعیین دوستان و دشمنان ایران می داند، به همین دلیل آن را بینش طبیعی می نامیم. و آز آنجا که بینش دوم «ایدئولوژی محور» است که (در شکل خالص و غیر التقاطی خود) در ورای مقتضیات ایران سرزمینی و با هدف خدمت به جریانهای سرخ و سیاه تدوین گردیده است، بنا براین از منظر یک شهروند ایرانی یک بینش غیر طبیعی و برساخته (Constructed) است. اگر مبنای بینش اول محاسبات ژئوپولیتیک باشد، با وام گرفتن از همان واژه، می توان گفت مبنای بینش دوم ، محاسبات ژئوایدئولوژیک خواند؛ بدین معنی دیدگاه دوم ، جغرافیای ایدئولوژیک را جایگزین جغرافیای سیاسی می کند.
بهر روی، تفکیک این دو بینش از هم در ایران بسیار ساده و سر راست و رمز و رازی وجود ندارد. «محل نزاع» از نظر بینش دوم ، نه منافع ملی ایران، بلکه ستیز با آمریکا و اسرائیل است. این نقطه مستحکم تلاقی دو جریان سرخ و سیاه در حوزه خارجی ایران، و زمینه ساز همسوئی و حتی انطباق آندو جریان در حوزه خارجی ایران در چند دهه گذشته بوده است. دلیل این انطباق در ادامه توضیح داده می شود.
به کوتاهی، تفاوت دو بینش در برخورد به آمریکا و اسرائیل چنین است: در حالی که بینش اول، برای تامین منافع ملی ایران، دو کشور اسرائیل و آمریکا را، علی رغم همه نسبت های واقعی و یا دروغینی که به آنها داده می شود، و علی رغم ناخرسندی های تاریخی واقعی و دروغین که بخصوص در مورد رفتار آمریکا نسبت به ایران مطرح است، هنوز بینش اول، این دو کشور را متحدین ایران سرزمینی در برابر دیگر صف بندی های منطقه و جهان تبیین می کند (اینجا بد نیست برای هموطنانی که احساسات تند ضد اسرائیلی دارند، یادآوری شود که در مناسبات میان کشورها، دو مفهوم متحد و دوست، لزوما” یک معنی ندارند. مثلا” در جنگ دوم جهانی، دو کشور آمریکا و شوروی متحدین یکدیگر بر علیه آلمان بودند ولی دوست نبودند). اما برای بینش دوم، نه تنها کشورهای اسرائیل و آمریکا متحدین ایران نیستند، بلکه دشمنان اصلی ایران اند، از آن هم فراتر، دشمنی با آمریکا و اسرائیل رسالت ملی (یا امتی) ما است و هویت جدید ما را رقم می زند. نقش جدید منطقه ای ایران نیز به گرد همین ستیزه باز آفرینی می گردد؛ و از این به بعد محاسبات سود وزیان در سیاست خارجی جدید ما با ریاضیات همین ستیزه جمع و تفریق می شوند. و هر کجا منافع ملی ما در تناقض بااین ستیزه قرار گرفت، منافع ملی ما باید خرج این ستیزه گردد. نمونه های کوچک و بزرگ آن از نیم قرن پیش تا کنون بی شمارند، از موضعگیری حزب توده در مسئله نفت شمال، تا گروکانگیری سفارت آمریکا، . . . تا بحران هسته ای، و همه موضوعات فی مابین که گاهی هم خنده آور هستند؛ مانند فرار رئیس جمهور خاتمی به دستشویی از هراس روبرو شدن با رئیس جمهور وقت آمریکا ، بیل کلینتون، در سازمان ملل.

چهارم – بیگانگی ملی همراه با خرد واژگونه سیاسی
نیم قرن کارنامه بینش دوم که بیش از سه دهه آن بینش فائق در حاکمیت بوده است نشان می دهد که این بینش با سرشت ایران سرزمینی همخوانی ندارد. به همین دلیل در هر واقعه کوچک و بزرگ که منافع ملی ایران مطرح باشد، تضاد حاملین این بینش با منافع ملی ایران آشکار می شود. در نتیجه حاملین این بینش مجبورند بمناسبت هر واقعه ای که پیش می آید، به جنگ روانی برای توجیه اقدامات خود دست بزنند. برای این کار نیازمند آنند که مستمرا” منافع ملی ایران را واژگونه تعریف کنند. اما نیم قرن تداوم این شیوه وارونه انگاری، باعث بوجود آمدن یک پدیده عجیب در اندیشه های بخشی از روشنفکری ایرانی شده است؛ ظهور یک سیستم اندیشه ورزی، یا یک دستگاه فکری که همواره و بصورت سیستماتیک منافع ملی ایران را واژگونه و بر عکس می بیند. و بجای خودآگاهی ایرانی دچار یک بیگانگی ملی است. البته این واژگونگی خرد سیاسی و بیگانگی ملی برای میهن دوستان ایرانی ناشناخته نیست. و منحصر به اسلامگرایان و چپ ها هم نبوده است. و بیش از نیم قرن هم قدمت دارد. و تنها با عروج جنبش سبز و ورود جوانان نسل سوم به صحنه سیاسی ایران است که شاهد برآمد یک خودآگاهی ملی و ایرانشهری همسو با جهانی شدن هستیم که این بینش واژگونه را در همه سطوح به چالش کشیده است. به همین دلیل، سپهر روشنفکری ایران در هنگامه یک دگر دیسی است. اینکه بخشی از فرهیختگان ما، هنوز در طلسم واژگونگی های گذشته گرفتارند ، هم تراژدی است و هم فرصت. بدون این فرهیختگان که بر این طلسم پافشاری می کنند، چگونه ممکن است ریشه های عمیق این کج فهمی ها از اعماق بیش از نیم قرن توجیهات و استدلالات و «اندیشمندی ها» بیرون کشیده شده و بشناسیم و با آن خط کشی کنیم. خطر آن است که همان بینش ، این بار بصورت مستتر و پنهان به فرسایش ایران و ایرانیان و ایرانیت ادامه دهد.

پنجم – «توازن قوا با اسرائیل» یک نمونه از «خرد واژگونه»
مشکلی که در سالهای اخیر و بخصوص پس از ریاست جمهوری اوباما در آمریکا، برای بینش دوم بوجود آمده ، آن است که دیگر آمریکا ستیزی «ارزش» و «اعتبار» گذشته را در میان روشنفکران ایرانی ندارد. حتی اسرائیل ستیزی هم گرچه بعنوان یک «ارزش» هنوز به قوت خود باقی است، ولی برد سابق را ندارد. چاره چیست؟ به نظر می آید در ماه های اخیر، به مناسبت تشدید بحران هسته ای و تحریم ها و خطرجنگ ، این مشکل در حال مرتفع شدن است. اکنون مجالی فراهم شده تا آمریکا ستیزی و اسرائیل ستیزی فروخورده، دو باره غلیان کند. کافی است در توضیح بحران هسته ای «محل نزاع» را از منافع ملی ایران منحرف، و بسمت اسرائیل ستیزی هدایت کنیم. و دعوای مجازی خامنه ای برعلیه اسرائیل را به دعوای واقعی ایران و اسرائیل فرارویانیم، تا فرصت پیدا کنیم یک بار دیگر همان سخنان فروخورده قدیمی را که مدتی مجال ابرازش را از دست داده بودیم، آشکارا فریاد کنیم. یک نمونه معین، نوشته های اخیر اکبرگنجی در توضیح بحران هسته ای است. گنجی در نوشته ای بهمین مناسبت می نویسد: «طرفین اصلی نزاع اسرائیل و ایران اند» [۲] ، اگر از آقای گنجی بپرسید چرا؟ وی پاسخ می دهد: «دلیل این امر روش است، اسرائیل می خواهد که قدر قدرت منطقه باشد و به همه زور بگوید و نمی خواهد “توازن قوا” در منطقه ایجاد شود.»
تز «توازن قوا» که گنجی در این نقل قول مطرح می کند نادرست و بی پایه و ساخته ذهن اوست. حتی پیروان خامنه ای هم این تز را قبول ندارند. زیرا رقابت منطقه ای ایران با اسرائیل نیست، بلکه با ترکیه و عربستان و مصر است. این امر دانسته همه کسانی است که تا حدودی به صف بندی های خاورمیانه آشنائی داشته باشند. نادرستی تز «توازن قوا» گنجی را حتی از زبان پیروان جمهوری اسلامی هم می توان نشان داد . برای نمونه سایت عصر ایران که به کانون های اطلاعاتی سپاه نزدیک است، به مناسبت بحران سوریه ، تحلیلی با عنوان «اشتباه فاحش ترکیه در بحران سوریه، ورود آنکارا به بازی ایران و عربستان » منتشر کرده که در آن به رقابت های منطقه ای پرداخته، و در آنجا به روشنی نشان می دهد که رقابت و رویاروئی ایران در منطقه با ترکیه و عربستان است. بگذارید از قلم نویسنده بخوانیم. وی رویاروئی دو جبهه رقیب در منطقه را چنین معرفی می کند:
« یک جبهه با رهبری ایران به همراه دولت سوریه و حزب الله لبنان و حماس و جهاد اسلامی فلسطین است که به طور خلاصه تحت عنوان ” محور مقاومت ” از آن نام برده می شود. سخن مشترک این جبهه مبارزه با رژیم اسراییل و عدم پذیرش موجودیت رژیمی تحت این عنوان در منطقه خاورمیانه است … …. …..اما جبهه دیگر این رویارویی به رهبری عربستان و برخی دیگر از کشورهای عربی منطقه و البته ترکیه است .. … نا گفته پیداست که هدف غایی عربستان … تضعیف موقعیت منطقه ای ایران است .»
از نقل قول بالا می فهمیم که بر خلاف اکبر گنجی، پیروان خامنه ای می دانند که اسرائیل عضو هیچ یک از دو جبهه ای که در خاورمیانه به رویاروئی با یکدیگر برخاسته اند نیست. البته آرزوی انهدام اسرائیل در یکی از دو جبهه بعنوان سوژه وجود دارد. اما خود کشور اسرائیل در این جبهه بندی ها نیست، عضو هیچکدام از دو جبهه نیست، جبهه سومی را هم در مقابل این دو جبهه تشکیل نمی دهد. اما پس از درک این مسئله ، ما با مشکل دیگری روبرو می شویم؛ از دید نویسنده طرفدار رژیم، در خاور میانه دو جبهه به رویاروئی در مقابل هم برخاسته اند. از این دو جبهه، جبهه اول به رهبری ایران هدفش تقلیل و محو اسرائیل است، اما جبهه دوم با شرکت عربستان و ترکیه هدفش چیست؟ درست حدث زدید: تقلیل موقعیت ایران است! توجه کنید که این یکی در چه خیال است و آن یکی در چه خیال! یعنی رژیم با آنکه خودش می داند رقبای منطقه ای ایران کدامند، اما از بغض اسرائیل رقابت های منطقه ای را رها کرده و با توهم انهدام اسرائیل مسخ گردیده است .
برای فهمیدن ذهنیت نظام در نقل قول بالا، یک صحنه فرضی از رویاروئی دو جبهه فوق را تصور کنید. در این تصویر، رژیم ایران از بغض اسرائیل و آمریکا، رو به اسرائیل و پشت به جبهه رقیب سنگر گرفته و مسحور پیدا کردن راهی برای نابودی اسرائیل است. اما در همین تصویر، رقبای ایران در جبهه دوم از این عمل نا بخردانه رژیم خامنه ای در دل بخنده افتاده اند، از غفلت وی استفاده کرده و برای اشغال موقعیت ایران می تازند. نمی دانم ما ایرانی ها باید بخندیم یا گریه کنیم. اما از دید خامنه ای در این تصویر هیچ چیز غیر منطقی وجود ندارد. چون او از روزن منافع اسلامگرایان نوع خودش به این صحنه نگاه می کند و نه منافع ملی ایران. ضرر ایران می تواند منفعت او باشد. این رمز بصیرت خفیه خامنه ای است.
به هر روی، تا همین جا از زبان پیروان همین نظام می توان فهمید که تز «توازن قوا میان ایران و اسرائیل» حتی در معادلات خامنه ای هم وجود ندارد. نفرت خامنه ای از اسرائیل و آرزوی نابودی اسرائیل از طرف وی، در یهودستیزی یا حداکثر ایدئولوژی محوری وی ریشه دارد و نه در معالات منطقه و محاسبات ژئوپولیتیک و توازن قوا. اما اگر از منظر منافع ملی به قضیه نگاه کنیم، و واقعیات ژئوپولیتیک را در نظر بگیریم و آمریکا ستیزی و اسرائیل ستیزی جریانات سرخ و سیاه را از محاسبات خود کنار بگذرایم، آنگاه صورت مسئله کاملا عوض می شود، خواهیم دید که واقعیت درست بر عکس این تلقین ها است. در آنصورت اسرائیل می تواند متحد ایران باشد. بحث توازن قوا برای یک متحد از زاویه متفاوتی مطرح می شود. حتی اگر اسرائیل متحد ایران هم نباشد، باز هم چون هم مرز ایران نیست، و تضاد بنیادی ژئوپولیتیک با ایران سرزمینی ندارد، دلایل اختلافش باایران از همه کشورهای منطقه کمتر است، بنا براین قوی شدنش می تواند بیشتر بخرج رقبای ایران باشد.
هیچ دلیلی وجود ندارد که ایران و اسرائیل دشمن خونی باشند. برای بررسی این موضوع به نقشه خاورمیانه نگاه کنید، اسرائیل جزو همسایگان مستقیم ایران نیست. با ایران مرز مشترک ندارد. تاریخ نیم قرن اخیر خاورمیانه، از روز تولد اسرائیل تا امروز را بررسی کنید؛ متوجه می شوید که نه تنها اسرائیل هیچگاه با ایران عناد و دشمنی نداشته [٣]، بلکه همواره متحد طبیعی ایران بوده است. از آنطرف، کارنامه وقایع نیم قرن گذشته خاورمیانه نشان می دهد که همه دشمنان اسرائیل ، به دشمنی با ایران نیز برخاسته اند . از عبدلناصر که گفته بود: صبحانه در تل اویو و ناهار در تهران، تا قذافی که برای سرنگونی رژیم ایران به مخالفین پول و آموزش می داد، تا صدام حسین که می گفت سه چیز را خدا اشتباه آفرید؛ مگس، ایرانیان و یهودیان. تا تلاش اعراب برای عوض کردن نام خلیج فارس به خلیج عربی که حتی سوریه و حماس هم تا همین امروز در این تلاش شرکت دارند. و البته شوروی سابق که حکایت دشمنی آن با ایران شایسته کتابهاست. مثالها بی شمارند و مجال کم. در تمام این منازعات.اسرائیل ، بخاطر منافع خود، متحد طبیعی ایران بوده است. دست کم آنکه وجود اسرائیل خود باعث می شده خشم این مدعیان کینه جو را از سوی ایران منحرف کند. حتی پس از انقلاب اسلامی و در دوران جنگ ایران و عراق هم، اسرائیل با فروش مخفیانه اسلحه و قطعات نادر به ایران کمک نظامی می کرد. و جمهوری اسلامی هم با ادا و اطفار، دماغش را بالا می گرفت، ولی این کمک ها را می پذیرفت . ماجرای ایران کانترا، و سفر مک فارلین به ایران دقیقا” در همین راستا بود که موجب شد بخشی از این قضایا از پرده بیرون افتند. این همسوئی منافع را می توان حتی در اعماق تاریخ باستان و اسطوره ها ریشه یابی کرد. در تورات کتاب مقدس بهودیان، از چند تن از پادشاهان هخامنشی با نیکی یاد شده و کورش هخامنشی نجات دهنده شناخته شده است. با تمام اینها باید پرسید، دلیل نفرت روشنفکران نسل انقلاب از اسرائیل چیست که تا این اواخر حتی حق حیات اسرائیل را به رسمیت نمی شناختند؟ [٣]
برای اسلامگرایان ایران، از جمله خمینی و خامنه ای و امثالهم، نفرت از اسرائیل ریشه مذهبی و یا ایدئولوژیک دارد و نه مسائلی مانند «توازن قوا» و موقعیت منطقه ای ایران . این رویکرد ارتباطی هم به رفتار اسرائیل نسبت به ایران ندارد و از این منظر مانند بهائی ستیزی نظام است. موضوعش رقابت برای هژمونی هم نیست. زیرا همه می دانیم که کشورهای خاورمیانه اسرائیل را از جنس خود نمی دانند و حتی حق حیات آن را برسمیت نمی شناسند، چه رسد به اینکه هژمونی آن را بپذیرند. طبق نوشته بالا از سایت عصر ایران، حتی جمهوری اسلامی هم می داند که صف مقابل ایران در خاورمیانه، ، عربستان و ترکیه است .

واگذاری توازن قوا با آرزوی صدمه زدن به اسرائیل و آمریکا
می توان پرسید: خامنه ای تا کجا حاضر است ایران را فدای ستیزه با آمریکا و اسرائیل کند. آیا خامنه ای حاضر است موقعیت ایران اسلامی را حتی در میان جهان اسلام و حتی در میان فلسطینیان به ترکیه لائیک واگذار کند، بشرطی که به آمریکا و اسرائیل صدمه بخورد!؟
البته ثابت کردن این امر آسان نیست، مگر بخاطر نوشته ای درسایت رجانیوز که در آن این رویکرد خامنه ای و رژیم ایران خواسته یا ناخواسته لو رفته است. عنوان مقاله «ترکیه رقیب ما نیست، فرصت اسلام گرائی منطقه از دست نرود» به قلم بقلم منصور حداد در ۲۱ فروردین امسال در سایت رجا نیوز منتشر شده است. و از متن و لحن آن آشکار است که مخاطبان اصلی اش معترضان خودی و درون جناحی هستند که به این رویکرد اعتراض دارند. هدف مقاله پاسخ و توجیه معترضانی است که برای آنها واگذار کردن موقعیت منطقه ای ایران اسلامی به ترکیه لائیک به بهانه ستیز با اسرائیل و آمریکا، قابل هضم نیست و بهمین دلیل مسئله دار شده اند. برای توجیه آنان، نویسنده ابتدا نظر معترضین را به روشنی مطرح می کند. و سپس در پاسخ از آنها می خواهد ظواهر را رها کنند، و بصیرت نهفته را دریابند. بصیرت نهفته آنستکه که بفهمیم پیروزی ترکیه لائیک بر ایران اسلامی در منطقه، حتی اگر بخرج منافع ملی ایران باشد، بشرطی که به آمریکا و اسرائیل صدمه بخورد اشکالی ندارد. چگونه؟ … بهتر است از زبان خود نویسنده بخوانیم. نویسنده مقاله قبل از آنکه به پاسخ بپردازد، در ابتدا سخنان معترضان را با دقت بیان کرده و می نویسد:
«گاه و بیگاه در گوشه و کنار شنیده می شود که ترکیه در جهان اسلام، برای اشغال جایگاه ایران خیز برداشته است. یا اینکه آن جایگاه را به دست آورده است… … … برخی صاحب نظران معتقدند، ترکیه در رویای احیای امپراتوری عثمانی به راه افتاده و در این مسیر رقابت سرسختی با سیادت منطقه ای ایران خواهد داشت. ترکیه تلاش دارد تا در بحران فلسطین و اسرائیل، پرونده هسته ای ایران، اشغال عراق و مسائل داخلی لبنان که به صورت سنتی ایران در آنها جایگاه ممتاز و تعیین کننده ای دارد وارد شود و نقش آفرینی کند. بنا بر این دیدگاه، ترکیه رقیب جدی ایران در حوزه سیاست های منطقه‌ای اقتصادی و دیپلماتیک و… است. پس باید بر دستگاه سیاست خارجی نهیب زد تا از خواب بیدار شده و نسبت به این رقیب موضع تهاجمی و فعال تری تنظیم کند. به علاوه این دیدگاه می گوید ترکیه برخلاف تصور ایران، صرفا به دنبال منافع خود است»
تا این جا سخن معترضین بود. به جمله آخر هم که می گوید «ترکیه بر خلاف تصورایران صرفا به دنبال منافع خود است» توجه داشته باشید. اما در پاسخ به این نگرانی ها، نویسنده مقاله « ترکیه رقیب ما نیست، فرصت اسلام گرائی منطقه از دست نرود » پس از مقداری صغرا کبرا، سرانجام سخن نهائی را که قاعدتا” دیدگاه نظام است، و بصیرت خامنه ای در آن موج می زند را مطرح می کند. خلاصه آنکه همه این هزینه ها که ایران می پردازد، اگر به تقویت ترکیه و در نتیجه استقلال ترکیه از آمریکا بیانجامد، نتیجه اش تضعیف امریکا و اسرائیل است، پس به قیمتش می ارزد. نویسنده نقش جدید ترکیه را که در حال اشغال جایگاه ایران در منطقه است چنین توجیه می کند:
«اما نکته و توجهی که باید در این صحنه داشت: اضافه شدن یک دولت و بازیگر بین المللی ( یعنی ترکیه) با درجه ای از حساسیت‌های اسلامی انقلابی نه تنها جا را برای جمهوری اسلامی تنگ نخواهد کرد بلکه موجب خواهد شد تا این ادبیات و رویکرد، از دو جبهه مدیریت غرب و آمریکا را به چالش بکشد.»
مشروح این بررسی در فصل مصداق ها خواهد آمد. به کوتاهی، بصیرت خامنه ای آنست که تقویت ترکیه لائیک بخرج ایران می توان به قوی شدن ترکیه، و در نتیجه گردنگشی آن در مقابل آمریکا ، و در نتیجه تضعیف آمریکا بیانجامد، و …
نا گفته نماند که از زمان انتشار نوشته فوق در فروردین ماه امسال، همه انتظارات رژیم خامنه ای نسبت به ترکیه واژگونه از آب در آمدند. در این مدت ترکیه نه تنها به ستیز با آمریکا و اسرائیل بر نخواست، بلکه توانست با استفاده از کارت ایران، سطح روابط استراتژیک خود را با آمریکا افزایش دهد. و سرانجام با پذیرفتن سپر موشکی آمریکا بر علیه ایران در خاک خود، و همراهی با غرب در بحران سوریه، عملا” بخرج روابط با ایران، روابط خود با آمریکا و غرب را در سطح بالاتری تثبیت کرده است. واکنش رژیم ایران به این تحولات چه بوده است؛ ابتدا ترکیه به جنگ تهدید می شود، سپس از تهدید به جنگ عذرخواهی می شود!

در این بخش چند نکته پی گیری شد .
۱ – رقبای منطقه ای ایران کشورهای ترکیه و عربستان و در آینده مصر هستند، و نه اسرائیل.
۲ – «توازن قوا با اسرائیل» تزی اختراعی، غیر واقعی و غیر منطقی است، که حتی خامنه ای و رژیم جمهوری اسلامی هم آنرا قبول ندارند. علت اختراع این تز چیزی نیست جز توجیه غلیان اسرائیل ستیزی و آمریکا ستیزی فروخورده التقاطیونی که می خواهند یک استدلال سکولار برای همان افکار ایدئولوژیک یا مذهبی سابق پیدا کنند.
٣ – اسرائیل ستیزی خامنه ای ریشه در مذهب و ایدئولوژی دارد و نه ژئوپولیتیک و رقابت های منطقه ای. حتی رژیم اسلامی برای ستیز با اسرائیل از تز «توازن قوا» استفاده نمی کند.
۴ – نمایش واژگونگی خرد سیاسی. این تز «توازن قوا میان ایران و اسرائیل» واژگونه کردن حقیقت است، و در نتیجه به تقلیل موقعیت ایران در منطقه می انجامد. چگونه؟ با این تز، قدرت منطقه ای ایران که باید صرف رقابت با ترکیه و عربستان شود، بسمت اسرائیل ستیزی منحرف و فرسوده میگردد.
خامنه ای ستیز با اسرائیل و آمریکا را ماورای محاسبات زمینی می داند. به همبن دلیل توازن قوا با رقبای ایران یعنی ترکیه و عربستان را خرج اسرائیل ستیزی خود کرده است. و این مسئله ضربات بنیادی به موقعیت منطقه ای ایران وارد کرده که از چشم هیچ کس پوشیده نسیت، و چنانکه دیدیم حتی بخشی از پیروان خودش را هم نیز بفریاد اورده است. از این رو، ارگانهای تبلیغاتی و دستگاه جنگ روانی خامنه ای به کار افتاده اند تا برای توجیه این رویکرد ، مسئله را واژگونه تعریف کنند تا همه تصور کنند که براستی انهدام اسرائیل مهمتر از رقابت های منطقه ای و جهانی ایران سرزمینی است. در این میان، بعضی از سوپرفرهیختگان خارج کشور هم بصورت نیابتی همان همان جنگ روانی رژیم را با اختراع تز «توازن قوا» در جبهه ای که خودش حضور ندارد پی گیری می کنند.
پنجم – چگونه ستیز با آمریکا و اسرائیل به کانون وحدت دو بینش سرخ و سیاه در ایران مبدل شد.
نزدیک به نیم قرن است که ستیزه با آمریکا و اسرائیل ، به اسم رمزی برای قربانی کردن منافع ملی ایران در پیشگاه جریانات سرخ و سیاه تبدیل شده است. اما این پرسش وجود دارد که چگونه ممکن است دو جریان با دو ایدئولوژی متضاد ، با فسلفه هائی که نافی هم هستند ، در ایران به این صورت مستحکم ، برای مدتهای طولانی، بر هم منطبق شوند. و چرا منافع این جریانات با منافع ملی ایران سرزمینی در تضاد است.
ابتدا باید توجه داشت که این انطباق عمدتا” در حوزه عمل سیاسی (اتحاد در عمل) بوده ، و انگیزه آنهم تضمین بقا و هستی این دو جریان بوده است. مروری بر کارنامه نیم قرن گذشته این جریانات ، انطباق و همسوئی این دو جریان برای قربانی کردن منافع ملی ایران در تعداد بی شماری نمونه و مصداق بروشنی دیده می شود. اما صرف نظر از این مصداق ها، توضیح و تبیین این همسوئی در حوزه خارجی، چندان مشکل نیست. زیرا چنانکه می دانیم، برای سرخ ها آمریکا ستیزی به یک آرمان فراروئیده بود. و برای اسلامگرایان هم اسرائیل ستیزی یک ارمان بود، زیرا علاوه بر مسئله اشغال فلسطین، و مسئله یهودی ستیزی ذاتی این جریانات، مسئله دیگر سرنوشت منطقه اورشلیم یا قدس است که امروز تحت حاکمیت دولت یهود قرار گرفته، و از نظر اسلامگرایان پذیرفتنی نیست. از سوی دیگر، آمریکا بزرگ ترین مدافع اسرائیل ، و شوروی در دوران جنگ سرد پشتیبان فلسطینی ها در مبارزه اشان بر علیه اسرائیل، و همچنین حامی نظام های عربی مانند عبدلناصر مصر، صدام عراق، حافظ اسد سوریه بوده، و منبع فروش اسلحه و هواپیما و موشک و .. به آنها در چند دوره جنگ میان آنها و اسرائیل بوده است. در این جنگها میگ های روسی ارتش های عربی در مقابل فانتوم های آمریکائی ارتش اسرائیل با هم رویاروئی داشتند. حاصل انکه زمینه های همسوئی جریانات سرخ سیاه در معادلات منطقه وجود داشته است. می ماند اینکه چگونه به ایران رسید و بدین صورت وسواس گونه برجسته شد تا هر چیز دیگر سیاست کشور ما را تحت تاثیر خود قرار دهد. چگونه کانون های ذینفع داخلی و خارجی فرصت یافتند تا به آسانی موضوع ستیزه با آمریکا و اسرائیل را به عنوان هدف اصلی انقلاب ۵۷ فرموله و به وسیله روشنفکر و روحانی به خورد مردم دهند. دست کم می توان به چند وافعه که در این تحول موثر بودند اشاره کرد.
کسانی که سن اشان به انقلاب می رسد بخاطر می آورند که پس از رفتن شاه و پیروزی انقلاب، به عوض شعار راه اندازی اقتصاد (که طی دو سال انقلاب صدمه دیده یود) و بازسازی کشور و یا مثلا” شعار انتخابات آزاد برای توسعه سیاسی و ثبات و دمکراسی، که در جهت منافع ملی بودند، حزب توده و دیگر نیروهای سرخ ، بسرعت شعار «بعد از شاه نوبت آمریکاست» را مطرح کردند. با این کار توانستند در فضای ملتهب آن روز، انرژی ازاد شده بوسیله انقلاب را به عوض سازندگی و توسعه ، بسمت غرب ستیزی که به نفع شوروی بود منحرف کنند. این روند ادامه یافت و با تلاش نیروهای سرخ و سیاه تشدید شد تا در نهایت به اشغال سفارت امریکا فرا روئید. یاد آوری می کنم که سفارت امریکا هم اول بار بوسیله سرخ ها اشغال شد که عکس و تفصیلات آن در روزنامه های آن زمان منتشر شد و امروز هم قابل دسترس است. مدتی بعد از آن بود که اسلامگرایانی که تازه متوجه شده بودند که چه میوه ارزانی در دسترس بوده و آنها از آن غافل بودند، به طمع افتادند و به تقلید سرخ ها ، به عمل زشت و ضد انسانی اشغال سفارت و گروگانگیری سفرا دست زدند. با الهام گرفتن از سرخ ها، این بار اسلامگرایانی که بعدها بنام خط امامی شناخته شدند، زیر چتر حمایت کانون های قدرت از دیوار سفارت بالا رفتند.
هنوز یک نکته تعجب آور باقی می ماند. چگونه است که بخشی از سرخ ها حتی پس از سقوط شوروی و بخشی از اسلامگرا ها ، حتی پس از دوم خرداد و رفرمیست شدن، هنوز بینش دوم را در سیاست خارجی رها نکرده اند. یعنی هنوز در طلسم آمریکا ستیزی و اسرائیل ستیزی باقی مانده اند. گرچه شاید امروز رویکردشان نسبت به گذشه رقیق تر و مواضع اشان التقاطی تر و فاقد انسجام گذشته باشد، اما روح همان بینش گذشته را هنوز با خود حمل میکنند.
دست کم بخشی از پاسخ به نقش ایدئولوژی در شکل دادن به هویت های فردی و اجتماعی انسانها ارتباط دارد. البته پس از عروج مدرنیته، قاعدتا” هویت ملی باید مهم ترین هویت سیاسی فرد مدرن باشد. و نیاز به هویت های ایدئولوژیک و هویت امتی (امت دینی) را کاهش دهد. اما در فقدان یا ضعف تعلق ملی، و برای آن بخش از کنشگران سیاسی که دچار بیگانگی ملی هستند، طبیعی است که شبه ایدئولوزی های سیاسی بدون روبرو شدن با هیچ مانع هویتی در عمق روح و روان فرد «سیاسی» رسوخ کرده و در نهایت به تنها هویت او بدل می شوند. چنین افرادی نمی توانند به آسانی هویت خود را عوض کنند، یا اگر هم عوض کنند، باز در مواقع بحرانی دوباره به هویت سابق خود پناه می برند.
دلیل دیگر در پاسخ به پرسش فوق، مسئله دانشی و شناخت شناسی و آموزش است. کسانی که سالها در فضای سرخ و سیاه می اندیشیده اند، طبیعی است که حتی پس از رهاکردن بینش قبلی، باز هم در موارد مشخص همان مواضع قدیم را اتخاذ کنند. زیرا با همان اطلاعات و داده های قبلی می اندیشند. مانند فردی هستند که یک عمر با زبان روسی فکر کرده و از منابع روسی تغذیه کرده و از آن روزن مسائل را تبیین نموده است، این شخص حتی اگر بخواهد باز هم نمی تواند به ناگهان به زبان منافع ملی فکر کند. حتی اگر کوشش نماید، باز هم مجبور است تا مدتی مانند کسانی که زبان جدید یادمی گیرند، در ذهن خود همه چیز را ترجمه کند، ملی گرائی را هم با لهجه روسی صحبت کند یا از این طرف با روایات اسلامگرایئ تبیین نماید. جامعه مدنی به مدینه النبی ترجمه می شود. ولی عجیب ترین گروه که تعدادشان هم در ایران هم کم نیست، اسلامگرایانی هستند که بزبان روسی می اندیشیده اند. و بررسی این گروه نیازمند کتابها است

نکته آخر در پاسخ به پرسش فوق، ضعف یا بهتر است بگویم خلاء ایران شناسی در این جریانات است. اکثریت قریب به اتفاق فرهیختگان چپ و اسلامگرای نسل انقلاب راجع به تاریخ شوروی و یا روایات اسلامی صدها بار بیشتر می دانند تا تاریخ و فرهنگ ایران. دانش این فرهیختگان از تاریخ ایران به گرد همان کلیشه معروف و محبوب « ۲۵۰۰ سال خیانت ، و ۲۵۰۰ سال جنایت» شکل گرفته است. و مشکل تنها با کسانی که در میان این جریانات کم مطالعه میکنند نیست، می توان نشان داد که فیلسوفان فرهیختگان آنها هم در مورد ایران اگنوستیک Agnostics   هستند.
ششم – نقطه پایان ؛ تنش، ماجراجوئی، بمب هسته ای
موضوع این نوشته تامین منافع ملی در حوزه خارجی ایران است و در این حوزه دو بینش را تشخیص و از هم تفکیک می کند. بینش اول را ایران محور و طبیعی خوانده، و بینش دوم را با تسامح ایدئولوژی محور و برساخته می خواند؛ برساخته از آنرو که بصورت مصنوعی بوسیله دو جریان سرخ و سیاه برای حفظ منافع خود و حامیانشان در تقابل با منافع ملی ایران ساخته شده است. اکنون بینش دوم پس از نیم قرن سابقه، که سه دهه آن در حاکمیت جمهوری اسلامی بوده است، به نقطه پایان خود رسیده است. کارنامه عملکرد آن در برابر همگان برای داوری باز است. هزینه سه دهه سیاست های جمهوری اسلامی در منطقه و جهان برای ملت و کشور ایران بقدری عظیم است که در محاسبه نمی گنجد. تنها یک قلم آن را می توانیم در گزارشی از سایت خبرآنلاین (منسوب به علی لاریجانی) بخوانیم که سخن از ضرر ۵۰ میلیارد دلار در سال ( یعنی معادل نصف درآمد کنونی نفت) است که ناشی از برداشت کشورهای کوچک همسایه مانند قطر از میدان های مشترک نفت و گاز آنان با ایران است. و ایران بدلیل تحریم ها ناتوان از برداشت سهم خود از این حوزه ها است. بعضی از این هزینه ها تاریخی ملی هستند، مانند سهم ایران در دریاچه خزر، که تا ابد گریبانگیر ملت ایران خواهد بود . اما در مقابل این هزینه های سنگین که خامنه ای به کشور و ملت ایران تحمیل کرده است، برای خود   نظام چه دستآوردی داشته است؟
یک محاسبه ساده نشان می دهد که در برابر آنهمه هزینه که به مردم ایران تحمیل کرده ، خود رژیم هم به کمترین حدی از اهداف ایدئولوژی محور خود نرسیده است. امروز رژیم ایران در جهان اسلام منزوی شده و کشورهائی مانند ترکیه و مالزی به الگوی کشورهای اسلامی تبدیل شده اند. بنا براین توهم ام القرای اسلام بودن برای نظام منتفی شده است. در مورد فلسطین نیز، امروز سران حکومت فلسطین به ویژه محمود عباس از رفتار نظام ایران نا خشنودند ، و با نظام ایران و شخص خامنه ای خط کشی دارند. در غزه هم به اذعان خود رژیم، امروز ترکیه محبوب تر از ایران است. حتی حماس امروز بر سر آینده سوریه با رژیم ایران زاویه پیدا کرده است. در سوریه نیز ، بشار اسد آینده ای ندارد، و رهبران جدید مبارزات مردم سوریه نیز علنا” بر ضد رژیم ایران موضع گرفته اند. بعید نیست حزب الله هم دیر یا زود راه خود را از رژیم ایران جدا کند، که نشانه های آن از هم اکنون قابل مشاهده است و از دید روزنامه های ایران هم مخفی نمانده است. چند هفته پیش برخی روزنامه های نظام با حیرت اعلام کردند که دولت مورد تائید حزب الله در لبنان ، در سازمان ملل به قطعنامه ای که در آن رژیم ایران متهم به اقدام برای ترور سفیر عربستان شده ، رای مثبت داده است. در همین رای گیری، حتی نماینده بشار اسد حاضر نشد به نفع ایران رای دهد، بلکه از جلسه خارج شد تا در رای گیری شرکت نکند. اینها نزدیک ترین دوستان دست در جیب نظام جمهوری اسلامی اند که از لحاظ مالی به شدت به جمهوری اسلامی وابسته اند؛ تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل .
وقتی مرکز ثقل سیاست خارجی منافع ملی نباشد، و وسواس آمریکا و اسرائیل ستیزی مانند طلسمی نخبگان حاکمیت را به تسخیر خود در آورده باشد، دیر یا زود چنین سیاستی دچار تناقض شده و فرومی پاشد. و کارگزاران چنین سیاست هائی پس از تحمیل هزینه های جانکاه به مردم کشور، با آشکار شدن شکست قطعی و قاطع و مطلق سیاست هایشان چه راهی برایشان می ماند؛ بجز فرار به جلو؛ تنش؛ ماجراجوئی؛ بمب هسته ای.

هفتم – خرد واژگونه نسبت به خطر جنگ
بزرگ ترین شکست بینش اول جدا شدن فوج فوج پیروانش است. اما از درون آنهائی که از این بینش جدا شده اند، گروه اندکی هنوز روح همان بینش را در سیاست خارجی با خود حمل می کنند. این مسئله در واکنش به خطر جنگ قابل رویت است. در میان آپوزیسیون، در واکنش به خطر جنگ سه گروه را می توان از هم تفکیک کرد:
گروه مخالف جنگ، که تقریبا همه کنشگران سیاسی اجتماعی بجز چند استثناء را در بر می گیرد.
گروه موافق جنگ، که تقریبا” وجود خارجی ندارد، مگر بصورت غلیانهای عاطفی، مقطعی و لحضه ای
و گروهی که هر دو گروه فوق را جنگ طلب می خوانند، این گروه سوم همان حاملین باقی مانده خرد واژگونه هستند. اگر خوب دقت کنید، ناخرسندی آنان هم نسبت به دو گروه فوق، آن است که چرا ستیز با آمریکا و اسر ائیل را در برخورد به جنگ فراموش کرده اند.
در اینجا بی فایده نیست اشاره کنم که مخالفان جنگ نیز دوگروه می شوند. یک گروه که مخالفت آنها با جنگ ریشه در پاسیفیسم فلسفی یا دینی دارد. و گروه دوم که از روزن منافع ملی و واقع گرائی سیاسی به خطر جنگ می نگرند، و بدنبال ریشه یابی خطر کنونی و متمرکز کردن فعالیت های خود بر روی علت واقعی این خطر است. این گروه به محکوم کردن جنگ بسنده نمی کنند، بلکه در حد توان خود در جستجوی راه حل برای کاهش خطر جنگ ، و مهم تر از آن، آفرینش شرایط صلح دائمی در منطقه هستند، و خود را مخالفین فعال جنگ می نامند.
مهمترین واقعیت در صورت مسئله پیش رو آنستکه هنوز خامنه ای می تواند با متوقف کردن غنی سازی، در یک چشم بهم زدن خطر جنگ را منتفی ، تحریم ها را لغو ، و علاوه بر آن جایزه هم بگیرد، همان جایزه هائی که از طرف سه وزیر خارجه اروپائی – ترویکا – چند سال پیش به ایران در مقابل توقف یا حتی محدود کردن غنی سازی پیشنهاد شد و علی لاریجانی با نادانی اعلام کرد می خواهند جواهر را بگیرند و خروس قندی بدهند ! علاوه بر لغو تحریم ها، این جایزه ها طیف وسیعی لز نیازهای ایران را می پوشاند، از تکنولوژی و سرمایه گذاری برای بازسازی صنایع فرسوده نفت کشور ، که شیشه عمر خود این نظام هم به آن بستگی دارد، تا اینترنت پر سرعت و بسیاری چیزهای دیگر فی مابین، که نیاز امروز کشور ما است. اینکه علی لاریجانی همه این ها را خروس قندی و غنی سازی را بالاترین جواهر می خواند، با هر معیاری شگفت انگیز است. هیچ کس نیست از این رئیس مجلس بپرسید، چگونه است که این بالاترین جواهر را چرا هیچ کدام از کشورهائی که با سرعت در حال پیشرفت هستنند، مانند کره جنوبی، تایوان، ترکیه و مالزی، …. نمی خواهند، اما در عوض تنها رژِم هائی مانند کره شمالی و صدام حسین و قذافی که کشورشان را به روز سیاه انداختند طلب میکنند . این بیگانگی ملی و خرد واژگونه سیاسی نیست!؟

=-=-=
زیر نویس
[۱] در واقع تنها راه شکل گیری چپ واقعی در ایران که به منافع ملی صدمه نزند، و به حال مردم ایران سودمند باشد، از مسیر نقد بنیادی و گسست جدی و عبور از جریانات سرخ است، و تنها راه شکل گیری احزاب و گرایشات اسلامی مدرن (مدل ترکیه و تونس) در ایران نیز، از مسیر خط کشی و عبور از اسلامگرائی و خمینیسم و برآمدهای التقاطی آن است.
[۲] اکبر گنجی ، عنوان مقاله «همراهی با اسرائیل؟!» ۱۱ ابان ۹۰
[٣] دلیل نفرت روشنفکران نسل انقلاب از اسرائیل تا سالهای اخیر، ارتباطی به رفتار اسرائیل نسبت به ایران نداشته است، بلکه بر عکس، نفرت نخبگان ایرانی از اسرائیل ظرف سالهای طولانی، باعث عوض شدن رفتار اسرائیل نسبت به ایران در سالهای اخیر شده است. یعنی نفرت «نخبگان» سیاسی نسل انقلاب از اسرائیل در چهارچوب خفظ منافع دو جریان سرخ و سیاه در ایران، تا حد عدم پذیرفتن حق حیات اسرائیل، در نهایت به روایت جمهوری اسلامی از رابطه ایران و اسرائیل انجامید. امروز تهدید مستمر به انهدام اسرائیل از طرف رژیم ایران، به امر روزمره تبدیل شده است. تهدیدهای آشکار و نهان به انهدام اتمی اسرائیل که برای مردم اسرائیل یاد آور خاطره هولوکاست است، حتی از زبان معقول ترین و «معتدل» ترین سران این نظام مانند هاشمی رفسنجانی از ترییون نماز جمعه بیان شده است. و هیاهوهای احمدی نژاد در مجامعه بین المللی در انکار هولوکاست و نفی حق حیات اسرائیل و غیره …، خواهی نخواهی بر روانشناسی مردم اسرائیل تاثیر می گذارد و طبعا موجب واکنش آنها می شود که یک نتیجه آن سر کار آمدن افرادی مانند ناتانیاهو با زبان بازی های ضد ایرانی ، با استفاده از احساس عدم امنیتی است که رژیم با برنامه هسته ای خود در دل هر اسرائیلی ایجاد کرده است، است. زمینه والیبال نفرت میان دو کشور کامل می شود. بقول آمریکائی ها: Self-fulfilled prophesy   پیش گوئی انجام خود را می آفریند.

http://www.iran-emrooz.net/index.php?/news1/33455

Sat, 03.12.2011 14:23

متن کامل این نامه به شرح زیر است:

به نام خدایی که اشک آفرید

اینک روضه!

سلام به محضر رهبر گرامی حضرت آیت الله خامنه ای

بار دیگر محرم سررسید و برای ما و شما که در نیمکره‌ی تاریکِ سرنوشتِ خویش گرفتار آمده‌ایم، فرصتی از تحرک و جولان پدید آورد. مگر این محرم، و گسیل منبریان مجیزگوی، و انطباق حسین و آل و راه او، با آل و راه ما، ورقِ سرنوشتِ ما بگرداند. ما و شما سخت به این محرم محتاجیم. آری سخت. چرا که هجوم تاریخیِ مردمان به مساجد و تکایا و حسینیه‌ها و خیابان‌ها، بیرقِ برقراری ما می‌افرازد و خشم‌ها را فرو می‌نشاند وحسرت‌ها را به حاشیه می‌راند. مردمی که از ظلم به ستوه آمده اند، چرا بجای آن که مشت‌ها و زنجیرها و قمه‌های بالا بُرده‌ی خود را برفرقِ ما فرود آرند، برسروسینه و فرق خود نکوبند؟ و برای این کوبشِ مستمر نیز بساطی از هیاهو نیارایند؟ مگر نه این که هر اعتراض به خون می‌انجامد؟ چرا این خون، خونِ ما باشد؟ و چرا خونِ خود مردم نباشد؟

بله، این است نشانیِ غلطی که ما از کربلا و عاشورا به مردمانِ تاریخیِ خویش تحکم فرموده‌ایم. که چه؟ که آهای آدم‌های به تنگ آمده، اگر نسبت به فاجعه‌ای معترضید، و اگر هویت ایمانی و اجتماعی‌تان به چارچرخِ ارابه‌های حاکمیت سپرده شده، و اگر نفرت‌ها و کینه‌ها و انزجارها راه گلویتان را بسته، این شما و این کربلا. این شما و این شمر و حرمله. مظلومیت می‌خواهید؟ بفرمایید: مظلومیت حسین. شقاوت می‌خواهید؟ این هم شقاوت اشقیای صف بسته در برابر بانوان و کودکان حسین. ما حتی به زن یا مرد دردمندی که در جوارِ انفجار و عصیان و خروج است، اخم می‌کنیم که: خجالت بکش! مصیبت تو بیشتر است یا مصیبت حسین؟ گرفتاری تو بیشتر است یا گرفتاری زینب؟ به بچه‌های تو بیشتر ظلم شده یا به بچه‌های امام حسین؟ و چنان تنگنایی از شرمساری بر او بار می‌کنیم تا همه‌ی خشم‌ها و نفرت‌ها و رنج‌ها و آسیب‌هایش را یکجا به دور اندازد و عقده‌های تلنبارش را واکند و تا می‌تواند برای امام حسین اشک بریزد و برسروسینه بکوبد و نفرت‌هایش را به دوردست‌های تاریخ، به سمت خانه‌ی خولی حواله کند.

رهبرگرامی،

این روزها، روز روضه‌های پرسوز است. روز جاری شدن اشک‌های گرم. و روز احاله‌ی خشم‌ها و نفرت‌ها به یک جای دور. اگر مشتاق شنودنِ یک روضه‌ی داغ و آتشین‌اید، نه برهمان صندلی همیشگی، و نه جلوی دوربین صداوسیما، که ناشناس برزمین خاک آلود یک محله‌ی پرت و یک روستای بی‌نشان فرو بنشینید تا من از حنجره‌ی ملتهب مردم برای شما روضه بخوانم. روضه‌ای که اگر از عهده‌ی خوانشِ آن برآیم، اشک چیست، خون خواهید گریست.

روضه‌ام را از جایی آغاز می‌کنم که معاویه از دنیا رفته است و یزید از امام حسین برای خلافتِ خویش بیعت می‌خواهد. و حسین، نه هر کسی است که تن به این مذلت آشکار بسپارد. پس خروج می‌کند. خروج، نه برای ستیز. که از مدینه. به کجا؟ به مکه. به جایی که حریم امنِ آن برهمگان محرز است. که یعنی: آهای مردم، آهای تاریخ، شاهد باشید که من و اهلم تأمین جانی نداریم. به جایی پناه می‌بریم که آزردنِ یک حشره در آن گناهی نابخشودنی است، چه برسد به ریختنِ خون یک انسان بی گناه.

امام حسین خروج کرد، نه به این دلیل که عمله‌ی حکومت مزاحم او بودند و نماز او را برنمی‌تافتند. و نه به این دلیل که چشم مردم به دیگری بود و به او نبود. بل به این دلیل که امام در همه‌ی ممالک اسلامی آن روزگار، یک منبر نداشت. همه‌ی درها به روی او بسته بود. و درستی راه پیامبر به غرقاب سلطنتِ خودکامگان انجامیده بود. این گونه بود که حسین منبر خود را به شانه گرفت و آن را در زمین کربلا بر زمین گذارد. تا شاید شنونده‌ای از راه برسد و سخن تاریخی او را شنود کند. گرچه جهلِ متراکم بر او سنگ ببارد و دهانش را به ضرب نیزه و شمشیر بدوزد و اهلش را به اسیری بَرَد.

مردم ما نیز در سال‌های پیش از انقلاب، نه از آن روی خروج کردند که آنان را آب و نان و روزنامه نبود. بل به این دلیل که هزار فامیل پهلوی عمده‌ی فرصت‌های محوری کشور را به پایه‌های تخت شاه بسته بودند و برای بقای همان تخت، مردمان معترض ما را به تخت می‌بستند و آنان را از هویت و استقلال تهی می‌کردند.

مردمان ما از رژیم پهلوی به رژیم اسلامی پناه آوردند. چرا که یک باور تاریخی به آنان می‌گفت: در هرکجا اگر احساس نا امنی با شماست، در رژیم اسلامی – بخاطر امتزاجِ غلیظ وعمیقش با خیرها و خوبی‌ها – جز امنیتِ محض با شما نخواهد بود. مردم بی‌پناه ما با گزینش ما، از نا امنی به امنیت، از سرسپردگی به استقلال، از نبود آزادی به آزادی، از حقارت به تکریم، از دزدی به پاکدستی، از بی‌هویتی به هویت، از بداخلاقی به اخلاق، و خلاصه از شیطان به خدا پناه آوردند. و صادقانه رشته‌های اختیار را به تمامی، آری به تمامی، به ما و شما سپردند.

مردم ما رژیم اسلامی را حریمی سرشار از امنیت فهم کرده بودند. که اگر در هرکجای این دنیا، نا بحق خون می‌ریزند و نا بحق حقی و مالی را جابجا می‌کنند، در رژیم اسلامی خونی نا بحق برزمین نخواهد ریخت و نابحق نیز حقی و مالی و فرصتی ضایع نخواهد شد. مردمان ما صمیمانه به پرچمی که امام خمینی و روحانیان خوش سابقه و خوش نامی چون مطهری و طالقانی و منتظری و بهشتی، از خدا و پیغمبر و اهل بیت بالا گرفته بودند و در هر فریادشان نیز عِطری از حکمت و درستی منتشر می‌شد، اعتماد کردند.

رأیِ «آری» به جمهوری اسلامی یعنی:‌ ای مردم، شما اگر ما را برگزینید، ما روحانیان و همراهانمان به شما نشان خواهیم داد انسان و انصاف و مهر یعنی چه! شما به ما رأی بدهید، تا ما به شما نشان بدهیم صیانت از حق مردم و خواست‌های بحق شان یعنی چه! و اینگونه بود که روحانیان ما بر منبرهای تاریخی خود غریو می‌کردند: آهای ایرانیان، ما روحانیانی که لباس پیامبر و علی به تن داریم، نمی‌توانیم به چیزی غیر از حکمت‌ها و درستی‌های علی و اولاد علی روی بریم. ما را اگر انتخاب کنید ما بارانی از همه‌ی آن برکات آسمانی را برشما خواهیم بارید. ما آمده‌ایم تا انسانیت را بازتعریف کنیم. و آنچنان حق را از انزوا به در آوریم که یک روستایی بی‌نشان از شوقِ یکسانیِ حقوقش با رهبرانِ سرشناسِ انقلاب پای بکوبد و دست افشانی کند.

مردمان ما که اساساً خوش باور و زود جوش‌اند، این بار نیزما و شما را باور کردند. مخصوصاً این سخن ما را که: در هیچ کجای تاریخ ایران، امضای یک روحانی پای یک سند استعماری ننشسته است. این مردم، آنقدر ساده و زود باور بودند که یکبار از خود نپرسیدند: امضا را کسی پای یک سند می‌نشاند که کاره‌ای باشد. روحانیان ما کجا کاره‌ای بوده‌اند که احتیاجی به امضای آنان بوده باشد؟ البته درادامه‌ی این نامه خواهم گفت: اکنون، آری اکنون، درپای کدام سند استعماری، امضای روحانیان ما ننشسته است؟!

امام حسین در مکه نیز در امان نبود. عده‌ای مأموریت یافته بودند که در خفا او را از پا درآورند. پس، با حاجیان بار بست و موقتاً در صحرای عرفات بارگشود. جمعی از کهنسالان و عالمان و بزرگان طوایف را گرد آورد و با آنان از تباهی‌ها سخن گفت. از این که: چه بودیم و چه شده‌ایم. به کجا می‌نگریستیم و به کجاها نزول کرده‌ایم. سخنرانی‌اش که پایان گرفت، به همگان خبرداد: من فردا حرکت می‌کنم. هر که از تباهی به تنگ آمده، و هرکس که خواهان نور است، با من همراه شود. پایان این خطابه از همان ابتدا روشن بود. مخاطبان او، آن همه راه را درنوردیده بودند تا «حاجی» شوند. نه آن که از نیمه راه مناسک، به سمت یک سرنوشت گنگ روانه شوند. امام از آن بزرگان و عالمان روی برگرداند و مثل همیشه به دامان خدا چنگ بُرد. و سخت گریست. و پایان کار خود را به خدا وانهاد. نامه‌های کوفیان اما راه او را به سمت کوفه کج کرد. از همه‌ی وسعت این کره‌ی خاکی، یک قطعه‌ی کوچک، یک زمین داغ، چشم به راه او بود: کربلا. جایی که از ملیون‌ها سال پیش به راهِ او چشم داشت و برای کاروان کوچک او آغوش گشوده بود.

سرانجام وعده‌های ما و شما کارگر افتاد. و مردمی که با تردید به ریش ما و عبا و عمامه‌ی شما می‌نگریستند، کم کم مشتاق ما شدند. و باور کردند که از ریش ما و لباس متفاوت شما، و از هواداران سراسیمه و غصبناک این قیام همگانی، می‌توان انتظار لبخند و عاطفه و علم داشت. آنان با دو گوش خود از کلام امام و مطهری و همه‌ی ما، وعده‌های مفصلی از آزادی، و رواج پاکی، و غوغایی از قشنگی‌های قانون شنیدند. ما آنقدر در جذب رأی مخالفان افراط کردیم که کمونیست‌های کشورمان نیز خود را در پس کرسیِ تدریسِ مارکسیسم تجسم کردند.

نامه‌های کوفیان نیز سراسر وعده بود. که: اگر به سوی ما رو آری، ما تو را برخواهیم گزید و خاک قدمت را سرمه‌ی چشم خود خواهیم کرد. تو اگر به کوفه بیایی، برفرشی از دل‌های ما پا خواهی نهاد. درِ خانه‌های ما به شوق تو واگشوده است. جوانان و کودکان ما هرصبح به امید رویت جمال تو تا دروازه‌ی شهر می‌روند و غروبگاه، مغموم و افسرده باز می‌آیند. بیا و ما را با نور آشنا کن. بیا و آزادیِ رفته را به میان ما بازآور. بیا و ما را با پاکی و پاکدستی بیامیز.

ایرانیان نیز با هزار حسرت و شوق به روی ما آغوش گشودند و ما را در شاه‌نشینِ دلِ خویش جای دادند و با انتخاب ما، همه‌ی مقدرات کشور را به ما سپردند. تا ما به نمایندگی از آنان، انسانیت را باز تعریف کنیم و به جهانِ چشم به راه، نشان بدهیم: در این سوی کره‌ی زمین، آسمان آنقدر پایین آمده که مردم می‌توانند با دست‌های خود ستاره‌ها را لمس کنند و به صورت خودِ خورشید دست بکشند.

و ما اما، همین که بر اسب مراد جا گرفتیم، بی‌خیالِ پیادگان و از پا درآمدگان، مهمیز زدیم و روی به تاخت بردیم. ناگهان از انبان دارایی‌های خود، یکی از شاگردان و مجاورانِ خود را برکشیدیم و سر و رویش را آراستیم و خنجر و کُلتی به کمرش بستیم و مسلسلی حمایلش کردیم و به جان جامعه‌اش درانداختیم. و او، با همان خنجر و کلت و مسلسل، شروع کرد به باز تعریف انسانیت. اگر در زمان شاه، تکلیف مقصران و خطاکاران از یک دادگاه نیم‌بند بدرمی‌آمد، همو به مردم بهت زده‌ی ایران و جهان نشان داد که می‌شود بدون محاکمه و وکیل وبدون اعتنا به همان وعده‌های آسمانی، هربنی بشری را سینه‌ی دیوار نهاد و به شکمش خنجر فرو کرد و به سینه‌اش رگبار بست.

روانه کردن جلادی چون خلخالی به جان جامعه، تجلی میزان فهم ما از آسمان خدا بود. و معنای دیگر وعده‌ها و سخنان جاریِ ما و شما بر منبرهایمان. او می‌کشت، به ظاهر برای برقراری اسلام، و در باطن، برای برقراریِ خود ما که بعد از قرن‌ها به نان و نوایی رسیده بودیم. وگرنه اگر ما را بصیرتی بود، گریبان دریدنِ خود خدا را به چشم می‌دیدیم. که فریاد می‌زد: آهای آنانی که هیاهویی به اسم جمهوری اسلامی به راه انداخته‌اید، در اسلام رحمت نیز هست. چرا به محض پیروزی، همانند فاتحان وحشیِ تاریخ، به اعدام و مصادره‌ی اموال مردم حریص شده‌اید؟ و چرا به گوشه‌ای از همان سخنان منبرتان، به روزِ فتحِ مکه، به عفو عمومی پیامبر، به بخشودن همه‌ی قاتلان و خطاکاران روی نمی‌برید؟ چرا آنچنان تلخ بر بندگان من می‌نگرید و عرصه را برآنان تنگ می‌گیرید که بسیاری از نخبگان و ترسیدگان جلای وطن کنند؟ اما مگر در آن غوغا، صدای خدا به گوش کسی می‌رسید؟ این شد که خدا در انقلابی که به اسم او پا گرفته بود، از ما رو گرداند و ما را به حال خود وانهاد. تا هرخاکی که می‌توانیم برسر کنیم و خود به دست خود مقدمات زوال خود را پدید آوریم.

این گونه شد که با ظهور روحانیان عبوسی چون خلخالی و روح‌الله حسینیان و فلاحیان، لبخند و شادمانی به صورت مردم ما ماسید و خشکید. مردم با ناباوری به قیل و قال ما و به عربده‌های ما که نسبتی با مسلمانی نداشت، نگریستند و کم کم عقب نشستند. عقب نشستند؟ بیجا کردند! ما را با این مردم هنوز کارهاست. و: افتادیم به جان مردم‌مان. و تا توانستیم در اطرافشان سیم خاردار کشیدیم. سوژه‌ی انقلابِ ما گویا نه آن افق‌های آسمانی، که اسیرکردن و به اسیری بردن مردمانِ خودمان بود. همان مردمی که به ما آری گفته بودند و ساده لوحانه مقدرات کشور را به ما گرسنگان و کمین‌کردگان و سیری ناپذیران سپرده بودند. ما ‌ای عزیز، بسیار زود، آری بسیار زود، نقاب از چهره انداختیم و ذات پنهان خود را برملا کردیم. جوری که مردم در ناخود آگاه خود به ما می‌گفتند: آن آسمان پراز ستاره و خورشید را، آن وعده‌های بازتعریف انسانیت را، و ترمیم قرن‌ها تحقیر و سرشکستگی را نخواستیم، ما را بجای اولمان باز برید! ما مگر به این سخنِ باطنیِ مردم‌مان اعتنا کردیم؟ تازه دنیا به ما روی آورده بود. ما را با این دنیا و با این مردم کارها پیشِ رو بود.

در کربلا، حسین و خویشان او به محاصره آمدند. به محاصره‌ی سپاهی تلخ‌روی و هیچ نفهم و عربده کش و گرسنه و بی‌وجاهت. هرچه امام به بزرگان سپاه می‌گفت: راه را برمن وا کنید تا من راهِ آمده را باز گردم، یا به جایی دور هجرت کنم، به او می‌خندیدند که: کجا؟ ما تازه همدیگر را یافته‌ایم. تو، یا از این صحرای سوزان بیرون نمی‌روی یا آنگونه خواهی شد که ما می‌خواهیم. چگونه؟ زبون! خوار، خفیف! و مگر حسین را با خفت سازگاری بود؟ او، امام درستی‌ها بود. امام پاکی‌ها و پایمردی‌ها. پس اینطور! به زانو در نمی‌افتی؟ نه که نمی‌افتم، من تنها در برابر خدا سرخم می‌کنم. آهای ‌ای همه‌ی کوفیان، شمشیرها بیرون کشید و طومار این طاغیِ بدکیش را در هم بپیچید. دست نگهدارید! شما را به خدایی که می‌پرستید دست نگهدارید. اگر دین ندارید، آزاده باشید. شما را با من کینه است، با زنان و کودکان چرا این می‌کنید؟ ما را هم با تو هم با زنان و کودکان تو کارهاست.

شمشیرها به یکباره ازغلاف‌ها بیرون دویدند و یاران اندک امام یک به یک از پا درآمدند و جسم صد چاک خود او نیز در زیر پای اسبان کوفیان فرش گردید. زنان و کودکان چه؟ به اسیری. کجا؟ کوفه وشام.

رهبرگرامی،

شاید تا کنون از این زاویه به کربلای ایران ننگریسته بودید. ما اشقیا، مردم فلک زده‌ی خویش را اسیر کردیم. برسر هیاهوهای بی‌سرانجامی چون تسخیر سفارت آمریکا، وجهه‌ی جهانی خود را آشفتیم و هزینه‌های فراوان و بی‌دلیلی را از جیب مردم خرج خصلتِ قلچماقیِ خود کردیم. آنچنان در عصبیت‌های فکری و اعتقادی فرو شدیم که همه‌ی آن وعده‌های داده شده و کرسی تدریس کمونیست‌ها را گلوله کردیم و برسروسینه‌ی مخالفان خود فرو کوفتیم. حسرت به دل مردم ما و دلِ مردمان جهان ماند تا از ما و انقلاب ما یک لبخند، و یک عنایت انسانی تماشا کنند. ما، روز به روز، و سال به سال، در خشم، در انتقام، در نفرت، درعصبیت، و در کینه‌های تو در توی دقیانوسی فرو شدیم و گام به گام که نه، ناگهان از چشم مردم خود و از چشم مردمان جهان افتادیم. و شدیم: تنها. تنها؟ هرگز! مارا هنوز مردمانی اسیر در چنگ هست. مردمانی که ما راه هرگونه نفس کشیدن و اعتراض و یک «نه»‌ی ساده را برآنان بسته بودیم.

راستی به نظر شما، تاریخ پیر است یا جوان؟ زن است یا مرد؟ شعور دارد یا ندارد؟ اگر از من بپرسید می‌گویم: تاریخ پیر باشد یا جوان، زن باشد یا مرد، شعور داشته باشد یا نه، اما یک «شاهد» است. که سینه‌ای صبور و ثبت کننده دارد. با هزار هزار سخن پند آموز. که شاه بیت سخنان پند آموز او این است: «ظلم، رفتنی است». من اما تاریخ را می‌بینم که از بلندای نگاهبانی‌اش به زیر می‌آید و بی‌طرفانه سطلِ رنگی را برمی‌دارد و انگشت رنگین خود را بر پیشانی من می‌نشاند و دم گوشم می‌گوید: این نشانه‌ای است برای سالها بی‌خِردیِ تو، و برای سالها اصرار بر بی خِردی‌ات.

و باز انگشتش را در سطل رنگ فرو می‌بَرَد و انگشت رنگین خود را برپیشانی یکی دیگر می‌نشاند و دم گوشش می‌گوید: این نشانه‌ای است برای تشخیص سال‌ها فریب و سال‌ها هدر دادن سرمایه‌های پولی و انسانی و عاطفی و علمی مردم ایران.

و باز انگشت رنگین تاریخ را می‌بینم که بر پیشانی یک روحانی جلیل‌القدر می‌نشیند و دم گوش آن روحانی می‌گوید: شیخ، تو قرار بود نور افشانی کنی. قرار بود دیگرانی را که سربه اندرون خانه‌ی مردم فرو برده‌اند، به جهنم و قانون هشدار دهی. نه این که دو هزار برگ شنود تلفنی دفتر آن فقیه مطرود را پیش امام ببری و علیه آن فقیه عالیقدر سعایت کنی. و هرگز نیز از امام نشنوی: این همه شنود، حرام اندر حرام است.

من صدای تاریخ را می‌شنوم که دم گوش همان روحانی می‌گوید: شیخ، تو قرار بود مردم را با خدا آشتی دهی! قرار نبود هر که تو را می‌بیند، نه از تو، که از خدا گریز کند. تو مگر بر منبر از سه طلاقه کردن دنیا نمی‌گفتی؟ یک نگاهی به خودت بیانداز. ببین غیر دنیا چه با خود داری؟

از دور که به جماعت خودمان می‌نگرم، هر یک لکه‌ای برپیشانی داریم. نه لکه‌ی ننگ. که لکه‌ای تاریخی. برای عبرتِ دیگران. که از ما چه بیاموزند؟ بیاموزند: «از هرچه نان می‌خورید، از خدا و دین او نان مخورید»! وما‌ ای عزیز، تا توانستیم از دین خدا نان خوردیم و دهانمان را برای آنانی که متعجبانه به ما و به بلعشِ حریصانه‌ی ما می‌نگریستند، کج کردیم.

رهبر گرامی،

کربلای سال شصت و یک هجری را رها کنید و به کربلای ایران بنگرید. کربلا اینجاست. شمر اینجاست. خولی اینجاست. سرهای به نیزه شده اینجاست. اسیر اینجاست. زنان و طفلان پای برهنه و گریزان اینجایند. اشقیا اینجایند. آری اشقیا اینجایند. کجا؟ پاکان سپاه به کنار، یک نگاهی به چهره‌ی پاسداران فربه از مال حرام بیاندازید، پاسدارانی که نفس زنان از بالا کشیدن اموال مردم به نزد شما شتاب می‌کنند، اشقیا اینانند. کسانی که یک روز در صف مردم بودند و امروز به برکت دلارهای نفتی و اسکله‌های قاچاق و پیمان‌های بدون مناقصه و سهام مخابرات و هزار فرصت اقتصادی و سیاسی و اطلاعاتی، خنده کنان به فوج اسرا می‌نگرند و شلاق به دست، قهقهه سرمی‌دهند و اسلحه به دست، مراقب‌اند اسیری از صفِ اسارت خروج نکند.

افکار یخ‌بسته‌ی ما را داغیِ هسته‌ی خورشید نیز آب نمی‌کند. ما نیک می‌دانیم که بهترین راه آب کردن این افکار یخ زده، بازکردن راه رواجِ آن‌هاست. اما چرا به رواجِ افکارمان دل نمی‌سپریم؟ می‌دانید چرا؟ چون رواج افکار یخ بسته‌ی ما، درهر صورت به مرگ خود ما می‌انجامد. دیر یا زودش مهم نیست. مهم، مرگی است که در ذات افکار یخ‌بسته‌ی ما حیات دارد.

پیِ اشقیای تاریخ می‌گردید؟ پاکان وزارت اطلاعات به کنار، یک نگاهی به دزدان اطلاعات بیاندازید. اشقیا اینانند. کسانی که سر به اموال مردم و به حریم خصوصی مردم فرو برده‌اند و برای هر ایرانی پرونده‌ای از شنودها و رفت و آمدها برآورده‌اند. مأمورانی که نفسِ نمایندگان مجلس را بریده‌اند و نای یک اعتراض ساده را از آنان ستانده‌اند. مأمورانی که اسرای بی‌گناه خود را می‌زنند تا به هرآنچه که آنان می‌خواهند اعتراف کنند. چشم از اسرای سال شصت و یک هجری بگردانید. اسیر اینجاست. در سلول‌های انفرادی وزارت اطلاعات. آیا بازجویی سربازان امام زمان از همسر سعید امامی را دیده‌اید؟ کدام شمر و خولی با زنان و دختران امام حسین آن کردند که اشقیای وزارت اطلاعات با زنان و دختران ما کرده و می‌کنند؟ بله، اسیر اینجاست. زن، مرد، پیر، جوان، کودک، نوزاد. به کجا چشم برده‌اید آقا؟

صادقانه بگویم: ما کلاهبرداریم. آری کلاهبردار. ما با مردممان عهدی بستیم و همان عهد را ناجوانمردانه و یکطرفه گسستیم. کلاهبرداری همه فن حریف شده‌ایم که زیرکانه به خودمان قرض می‌دهیم و از خودمان باج می‌کشیم. بوالعجبی کم‌نظیر شده‌ایم. عین دامادی شده‌ایم که همه چیز دارد الا جوانی. و همه را با همان جوانی‌ای که نداریم میخکوب دامادیِ خود کرده‌ایم.

چرا اشک می‌ریزید آقا جان؟ برای غارت اموال امام حسین گریه می‌کنید؟ غارت اینجاست. به پول‌هایی که سپاه بالا کشیده و می‌کشد، به پول‌هایی که رییس دولت و اعوانش بالا کشیده و می‌کشند، به پول‌هایی که از جیب مردم به جیب بشار اسد قاتل سرازیر می‌شود بنگرید. غارت اینجاست. پیش چشم ما و شما، در کربلای ایران. می‌بینم از پریشان حالی اسرا می‌سوزید؟‌ ای عزیز، پریشانی اینجاست. یک نگاهی به صورت مردم بیاندازید. چرا برصورت این مردم یک لبخند، آری یک لبخند صادقانه نمی‌بینید؟ چرا باید این مردم غارت شده بخندند؟ به شمر و خولی نفرین می‌کنید؟ وقتی ما جوان مردم را می‌کشیم و به آنان اجازه نمی‌دهیم برای جوان از دست رفته‌شان یک مجلس ساده‌ی ترحیم بپا کنند، این مردم، برای چه ما را شمرو خولی ندانند؟

ما را چه به دروغگویان و عهدشکنان کوفی؟ عهد شکن ماییم. دروغگو ماییم. ما با مهارت یک بازیگر گرسنه، و در یک کارناوال همگانی، فروتنیِ دروغینِ خود را به نمایش می‌گذاریم. شرمنده‌ام اما اجازه بدهید با صراحت بگویم: به یک جور تف مالی شخصیتی گرفتار آمده‌ایم. که هر روز صبح به صبح، نقاب دروغین‌مان را روغن‌مالی می‌کنیم تا کسی متعرضِ هویت مخدوش ما نشود. گرسنه‌ی شهرتیم. علاقه مندیم همه‌ی عقب ماندگی‌های تاریخی خود را با روغنِ دروغ برق بیاندازیم. دوست داریم مثل فواره بالا برویم. اصلاً هم به تبعاتِ بالا نشینیِ این فواره‌ی خیالین نمی‌اندیشیم. به بالا جهیدن ناگهانی خود امید داریم. بی‌خیالِ فرودی که مغز ما را فرش زمین کند. یک نگاهی به سند استحماری تأسیس نیروگاه اتمی بوشهر بیاندازید که چهار برابر پول داده‌ایم و چیزی نیزعایدمان نشده! نگاهی نیز به هجوم جنس‌های تحمیلی چینی بیاندازید. و به تعطیلی کارخانه‌ها و بی‌کاری جوانان و اعتیاد گسترده‌ی آنان و به پول‌های بی‌زبانی که به روسیه و چین، این دو غول بی‌شاخ و دم می‌پردازیم تا هوای ما را در شورای امنیت سازمان ملل داشته باشند؟ بازهم معتقدید: پای هیچ سند استعماری امضای یک روحانی ننشسته؟

راستی اساساً آیا شما خبر دارید عده‌ای به اسم دانشجو با حیثت نداشته‌ی ما چه کردند؟ داستان تسخیر و تخریب سفارت انگلستان را می‌گویم. چرا با شتاب، با همان شتابی که به آقای احمدی‌نژاد تبریک گفتید و پیروزی‌اش را برهمگان مسجّل فرمودید، در تقبیحِ رفتارِ این دانشجونماهای هماهنگ، برنیاشفتید؟ یا اگر با رفتارشان موافقید، کارشان را تأیید نکردید؟ شما رهبر این مردمید. تسخیر و تخریب یک سفارتخانه‌ی بی‌پناه، قرار است کدام بخش از مردانگی و قلچماقیِ ما را به رخِ جهانیان بکشد؟ شمایی که در جزییات امور دخالت می‌فرمایید، چرا به تقبیح این فاجعه‌ی آسیب‌زا نپرداختید؟ چرا مردم فلک‌زده‌ی ما و نسل‌های بعدی ما باید هزینه‌ی جماعتی را بپردازند که از عقل تهی‌اند؟

به این سخن مفت رییس کمیسیون امنیت ملی مجلس دقت فرمایید: «تجمع دانشجویان در مقابل سفارت بریتانیا (ولابد تسخیر و تخریب آن) تجلی احساسات پاک درونی آنان بود». این جناب، همان است که راهپیمایی با شکوه و ملیونی مردم تهران را که در سکوت و نظم و بدون خسارت انجام شد، تجلی فتنه نامید. و یا به این سخن سراسر دروغ رییس مجلس توجه فرمایید: «اقدام دیروز دانشجویان (تسخیر و تخریب سفارت بریتانیا) نمادی از افکارعمومی بود».

بله رهبر گرامی، این همان نقابی است که ما به صورت بسته‌ایم و به نیابت از مردم، جیب مردم را خالی می‌کنیم. اشقیایی شقی ترازخود ما سراغ دارید؟ کربلا اینجاست. مگر نه این که: هرزمین کربلا و هر ماهی محرم و هر روزی عاشوراست؟ به این دلیل است که در ابتدای این نوشته آوردم: ما به این محرم سخت محتاجیم. چرا مردمی که از ظلم به ستوه آمده‌اند، بجای آن که مشت‌ها و زنجیرها و قمه‌های بالا بُرده‌ی خود را بر فرقِ ما فرود آرند، برسروسینه و فرق خود نکوبند؟ و برای این کوبشِ مستمر نیز بساطی از هیاهو نیارایند؟ مگر نه این که هراعتراض به خون می‌انجامد؟ چرا این خون، خونِ ما باشد؟ و چرا خونِ خود مردم نباشد؟ روضه‌ی من هنوز ادامه دارد. اشک مجال سخن گفتن از خود من و استانده. اگر موافقید به همین اندک بسنده کنیم. والسلام

بدرود تا جمعه‌ای دیگر
با احترام و ادب: محمد نوری زاد
جمعه یازدهم آذرماه سال نود

متن بیانیه:
همبستگی با آزاداندیشانِ آذری

http://www.iran-emrooz.net/index.php?/news1/33448
هم‌میهنانِ ایرانی،
آزاداندیشانِ آذری،
آذر ماه ١٣٩٠ خورشیدی

رافق ناظر اغلو تقی‌زاده، معروف به رافق تقی‌لی، پزشک، نویسنده و آزاداندیشِ آذری، در پیِ انتشارِ مقالاتی چند در نقدِ اسلام و پس از آن که از سویِ چند تن از مراجع تشیّع و از جمله مرتضی بنی فضل، نماینده‌یِ استانِ آذربایجانِ شرقی در مجلسِ خبرگانِ رهبری و از مدرسینِ حوزه‌یِ علمیه‌ی قم، و نیز محمد فاضل لنکرانی، از مجتهدانِ همین حوزه، تکفیر شده و “مهدورالدم” خوانده شد، در ١٩ نوامبر جاری با چاقو مورد سوءقصد قرار گرفته، چهار روز بعد، در بیمارستانی در باکو، جان سپرد. وی نخستین و واپسینِ قربانیِ خشونتِ مذهبی در این منطقه نبود…

شصت و شش سال پیش، در ٢٠اُم اسفند ماه ١٣۲۴ خورشیدی، در دِل کاخ دادستگری در مرکز تهران، تاریخ‌دان، زبان‌شناس، حقوق‌دان و آزاداندیشِ آذریِ ایرانی، زنده‌یاد احمد کسروی تبریزی، به همین “جرم”، یعنی نقدِ اسلام، و در پیِ تکفیر کسانی که خود را مجتهد و مرجعِ اخلاق می‌دانستند، به همین شیوه، یعنی با چاقو، به فجیع‌ترین شکلی به همراهِ منشیِ خویش، از پای درآمد. کسروی و رافق تقی‌لی، هر دو در میانِ سکوتِ چندش‌آور و ریاکارانه‌یِ اهل قلم و روشنفکری، جانِ خویش را در راهِ اندیشه‌یِ خویش از دست دادند. با این حال و با کمال تأسف، نه احمد کسروی نخستین قربانیِ خشونتِ مذهبی بوده است و نه رافق ناظر اغلو واپسینِ قربانیِ آن خواهد بود …

آزاداندیشانِ آذری!

بدین وسیله، ما، گروهی از آزاداندیشان، دانشجویان، روشنفکران و کنشگرانِ ایرانی، که سی و دو سال است با زشت‌ترین نوعِ استبداد، یعنی با استبدادِ مذهبی و با بدترین نوع تمامیّت‌خواهی ـ که درلباس و به نام اخلاق و ایمانِ دینی بر مردم تحمیل می‌شود ـ دست و پنجه نرم می‌کنیم، با شما که اهلِ قلم، هنر و اندیشه‌اید و در نزدیکیِ مرزهایِ ایران در کشور خود و برای دفاع از آزادی و حیثیتِ انسانی و حقوقِ بشر و در راه محدود شدنِ قدرت و پاسخگو کردن حکومتگران می‌کوشید و درجهتِ دست‌یابی و برخورداری از حَقِ انتقاد، به عنوانِ بدیهی‌ترین راهِ پویاییِ فکری و اجتماعی، به مبارزه برخاسته‌اید و تا پایِ جان پایدار و ثابت‌قدم هستید، اظهارِ همبستگی می‌کنیم و خود را با شما همدل و همسخن و همراه می‌دانیم.

باشد تا روزی رِسَد که سیمایِ منطقه‌یِ ما از نقابِ زشتِ اختناقِ مذهبی، برایِ همیشه رها گردد.
به امیدِ آن روز و به یادِ زنده‌یادان، احمد کسروی تبریزی و رافق تقی‌زاده…

امضاء:
فریدون احمدی، جواد اسدیان، تهمینا آکفی (نویسنده‌ی افغان)، سارا اکرمی، بابک امیر‌خسروی، بیژن افتخاری، ابراهیم آهنیان، شهریار آهی، ویکتوریا آزاد، امیر حسین اعتمادی، دنیا اکبری، افشین الییان، احمد باطبی، رضا بایگان، سیاوش بختیاری، نیلوفر بیضایی، باقر پرهام، رامین پرهام، محمد جلالی چیمه (م. سحر)، محمدرضا جهان‌پرور، مهدی جلالی، عباس حکیم زاده، فریبا داودی مهاجر، آرامش دوستدار، آرمان رضا خانی، امین ریاحی، بهرام رحیمی، سلمان سیما، رحیم شامبیاتی، کریم شامبیاتی، وحید شعبانی، سعید شعبانی، کاوه شیرزاد، فرد صابری، سیاوش صفوی، ماشالله عباس‌زاده، لیونا عیسی قلیان، سامانه فانی، شهلا فرید، سعید قاسمی‌نژاد، رضا قاضی‌نوری، رضا قریشی، علی کلایی، علیرضا کیانی، دامون گلریز، حسن ماسالی، سیروس ملکوتی، داریوش مجلسی، محسن مخملباف، علیرضا موسوی، بهزاد مهرانی، عبدالمجید مجیدی، ایرج مصداقی، کاظم موافق، محسن موسوی، مریم نایب یزدی، یوحنا نجدی، آرسن نظریان، مسعود والا، حمیدرضا وصاف

نظر کاربران:

دوستان عزیز امضا کننده بیانیه
ضمن احترام به کار بسیار با ارزش و قابل احترام شما در دفاع از آزادی بیان و آزادی قلم و دفاع از ارزش انسان و حق انتقاد خواستم به عنوان یک ژورنالیست آزاد و فعال که در راستای حقوق انسانی و آزادی فعالم و در مورد رافق تقی در وبلاگم هم نوشته بودم انتقادی به هماهنگ کنندگان این بیانیه کرده باشم که چرا فقط به اطلاع جمع بسیار کوچکی رسیده بود و به اطلاع دیگر کنشگران و فعالین و روزنامه نگاران آزادیخواه نرسید تا امضاهای بیشماری در زیر این بیانیه برای محکوم و افشا کردن این حرکت فجیعی که سالیانی ست توسط و بدستور رژیم اسلامی در ایران صورت می گیرد، باشد. با امضای بیست یا سی نفر این تصور بوجود میاید که فقط همین تعداد از آزادی بیان و قلم دفاع می کنند و این قتل فجیع را محکوم کردند….

*

مراجع قاتلی که بنام اسلام دستور کشتن می‌دهند، ‌از دین خارج هستند و قران را تفسیر به رای می‌کنند. کار اینها جنایت علیه بشریت است و باید محکوم شوند تا این دیوانگان قاتل دیگر جرات فتوا دادن پیدا نکنند.

*

دوستان عزیز چه نشسته‌اید که گروهی که قتل کسروی و قتلهای دیگر سیاسی دهه‌های بیست وسی را به عهده داشتند پس از سی و دوسال سکوت ابراز وجود وتهدید به از سر گیری جنایتهای دیگر کرده‌اند گوئی در این مدت هیچ جنایتی بنام اسلام در این مملکت رخ نمیداده!!!!

*

ما نیز با مفاد این اعلامیه موافقیم واقعا این اعمال متحجران منطق آن ها را نشان می‌دهد که چگونه این جماعت مدعی مذهب، غیر فکر خود را تحمل نمی کنند و با چاقو به چان این اندیشه می افتند و آنگاه اسلام را دین صلح و آشتی معرفی می کنند .البته من اندیشه رافق را نمی شناسم اما احمد کسروی در اندیشه خود چهره واقعی اسلام را نشان داده است. یاد کشته شدگان آزادی و قلم گرامی باد.

“حمله نظامی اسرائیل” و “مداخله بشردوستانه” ربطی به هم ندارد!

http://www.iran-emrooz.net/index.php?/politic/more/33007
نگرش «این‌همانی»

برداشت «این‌همانی» از نظریه و قانون «مداخله بشردوستانه» و احتمال حمله اسرائیل به ایران، یا تلاش در جهت یکی نمایاندن این دو، و «ناشایست» شمردن استفاده از امکانات «بیگانگان» از جمله مسایلی است که ریشه در نگرش غرب‌ستیزی و تناقض در گفتار و کردار دارد. این هر دو درعمل و نهایتا به‌سود استبداد حاکم در ایران تمام می‌شود. روشنفکران باید واقعیت را بیان کنند، نه اینکه با ایجاد ترس، ذهنیتی بسازند که مردم تن به بقای استبداد، حکام فاسد و سرکوبگر بدهند.

واقعیت این است که حمله نظامی اسرائیل به ایران هیچ ارتباطی با «مداخله بشردوستانه» ندارد و اگر رخ دهد یک عمل غیرقانونی و یک جنایت است، و باید پیشاپیش نسبت به عواقب آن به اسرائیل و متحدینش هشدار داد و آن را به شدت محکوم کرد. برخی ضمن یکی دانستن این دو، فرضیه «لیبیایی» کردن ایران، که مردم به درستی نسبت به آن حساس هستند را پیش کشیده‌اند، بی‌آنکه متوجه باشند با این فرضیۀ بی‌اساس پیکان مبارزه مردم با رژیم استبدادی جمهوری اسلامی را علیه غرب می‌چرخانند. شاید آنها نمی‌دانند این کاری است که عوامل برون‌مرزی رژیم سال‌هاست انجام می‌دهند.

شرایط مداخله بشر دوستانه امروز در ایران وجود ندارد و ممکن است هیچ زمان هم بوجود نیاید. پس این همه تبلیغات برای چیست؟ واقعیت این است که برخی غرب‌ستیزان از سقوط قذافی ناخرسند‌ند. بنابراین، این مسایل را بهانه قرار داده‌اند که حساسیت ایرانیان را تحریک کنند و برخی هم نادانسته به همین چاله افتاده‌اند. واقعیت لیبی با ایران متفاوت است. در تحولات خاورمیانه نمونه‌های تونس و مصر هم وجود دارند. ولی آنها دوست ندارند بگویند شیوه تغییر در آن دو کشور که بسیار کم‌هزینه‌تر بود می‌تواند در ایران رخ دهد. به نظر من راه یکسانی برای حذف دیکتاتوری وجود ندارد. هریک از این کشورها به دلیل ویژگی‌های جامعه و رژیم خود راه ویژه خود را رفته و خواهند رفت. ایران نیز راه خود را خواهد رفت و این مقایسه صوری و جمع بستن احتمال حمله نظامی اسرائیل با مداخله بشردوستانه امر سازنده نیست.

“مداخله بشردوستانه”

نظریه «مداخله بشردوستانه» حد اقل تاریخی صد و پنجاه ساله دارد و کسانی مانند جان استوارت میل بر بستر اصول حقوق بشر آنرا توجیه فلسفی کرده‌اند، و برخی آن را نقد، و طرحی استعماری خواندند. گفته می‌شود پیش از آن، عملی مشابه در سال ۱۸۲۰ با مشارکت روسیه، فرانسه و انگلیس برای دفاع از استقلال یونان در برابر تجاوز حکومت عثمانی رخ داد. سازمان ملل متحد پس از شکل‌گیری درسال ۱۹۴۵، برای پایان دادن به جدال‌های خونین بخش شمال و جنوب کره و برای ایجاد صلح با تشکیل دو دولت در سال ۱۹۵۰به کشتار پایان داد.

در دوره جنگ سرد و رقابت شدید میان بلوک شرق و غرب توان اجرای این قانون نبود. فلسفه پذیرش این اصل حافظت از جان قربانیان بی‌دفاع در برابر تجاوزات دولت‌ها و جلوگیری از به خطر انداختن صلح بوده است. در دوره جنگ سرد هردو بلوک شرق و غرب دیکتاتوری‌های متحد خودشان را محافظت می‌کردند و قدرت دیگری قادر نبود که از سیاست «مداخله بشردوستانه» برای مقابله با دولت‌هایی که دست به کشتار مردم خود می‌زنند و یا خطر و تهدیدی برای صلح جهان بودند استفاده کند. ولی سهم قدرت‌های بزرگ در ایجاد فجایع کمتر از دیکتاتوری‌های بومی نبود. مداخله نظامی غرب در ویتنام، و یا مداخله نظامی شوروی در افغانستان و پی‌آمدهای بسیارخونین و دهشناک آنها نمونه‌هایی از رقابت‌های مخرب بلوک شرق و غرب بود.

با فروپاشی بلوک شرق و پایان یافتن جنگ سرد و رشد جنبش‌های آزادی‌خواهانه و قوم‌مدار راه برای عملی‌کردن نسبی اصل درست مداخله بشردوستانه باز شد. بطوریکه نزدیک به پانرده مورد از «مداخله بشردوستانه» در شکل حفظ صلح و ممانعت از تجاوز دولت‌ها به حقوق مردم براساس اصل هفتم منشور سازمان ملل و تبصره‌های مختلف آن و تصویب موردی آنها رخ داده است. از جمله می‌توان به نمونه‌هایی چون مداخله نظامی بین‌المللی علیه صدام حسین پس از اشغال کویت در سال ۱۹۹۰، یا حفاظت از کردها با اعمال سیاست منطقه ممنوعه پرواز درعراق در سال ۱۹۹۴، و یا مداخله ناتو در کوزوو در سال ۱۹۹۹علیه میلاسویچ اشاره کرد.

اما اجرای این عملیات بدون مخالفت و درگیری‌های سیاسی میان قدرت‌ها نبود. زیرا هنوز تعریف روشن و خالی از جدلی در باره قانون «مداخله بشردوستانه» داده نشده است و در مواردی قدرت‌های بزرگ بدون مصوبه سازمان ملل وارد عملیات شدند. برهمین منوال تصمیم‌گیری در سازمان ملل برای محافظت از مردم سوریه در برابر کشتار رژیم اسد تا کنون ممکن نشده است. درحالیکه قدرت منطقه‌ای اتحادیه عرب گام‌هایی برای ایجاد فشار به رژیم اسد برداشته است. حرکت اتحادیه عرب و یا اجازه سازمان‌یابی گروه‌های مخالف رژیم اسد در ترکیه در چارچوب مداخله بشر دوستانه قابل توضیح است. ولی موانع بین‌المللی در مورد لیبی وجود نداشت و شورای امنیت سازمان ملل متحد توانست قطعنامه ۱۹۷۳ را به تصویب برساند بطوریکه هیچ یک از کشورهایی که داری حق وتو هستند با آن مخالفت نکردند. براساس این قطعنامه سازمان ملل به ناتو اجازه داد که افزون بر ایجاد منطقه ممنوعه پرواز، برای حافظت از مردم لیبی در برابر سرکوب نیروهای قذافی از «هرنوع اقدامات و وسیله لازم» استفاده کند، و این چنین نیز شد. با شدت گرفتن میزان سرکوب‌ها و مقاومت نیروهای مخالف، درگیری‌ها به فاجعه غیرمنتظره‌ای بدل شد که خود موجب اختلاف میان قدرت‌ها گردید. مقاومت دولت‌های روسیه و چین برای اعمال فشارهای سیاسی و اقتصادی به رژیم اسد می‌تواند اپوزیسیون را به کاربرد اسلحه در برابر اسحله بکشاند.

برخی فاجعه لیبی را که بدست قذافی آفریده شد مستمسک قرار داده‌اند تا به اصل درست «مداخله بشردوستانه» حمله کنند. در حالیکه قذافی می‌توانست از این فاجعه جلوگیری کند. کما اینکه جمهوری اسلامی می‌تواند با تن دادن به خواست مردم، و با متوقف کردن موقت پروژه اتمی خود و شفاف‌سازی آن خطر جنگ و موانع و مشکلات اقتصادی و صنعتی ایران را برطرف نماید. ولی حیات رژیم ایران در بحران ممکن است. آنها نه می‌توانند اصلاحات را بپذیرند و نه این رژیم بدون اصلاحات دوام خواهد یافت. بحران و بحران آفرینی ضامن بقای آنها و عامل افول روز افزون ایران است.

پیشنهاد:

امروز با سقوط اکثر دیکتاتوری‌ها در مناطق مختلف دنیا، بیداری مردم جهان، گسترش موج آزادیخواهی و و دسترسی وسیع به تکنولوژی اطلاعاتی، و فراهم شدن زمینه «مداخله بشردوستانه»، سازمان ملل نباید مردم بی‌دفاع را در برابر تهدید‌های دیکتاتورهای بی‌رحمی چون قذافی و اسد و صالح، تنها بگذارد. همانگونه که در حفاظت از قربانیان جنگ و نسل‌کشی و پاکسازی قومی مداخله می‌کند و نهادهایی چون «مسئولیت حفاظت» (R2P) یا «هم‌پیمایی جهانی برای مسئولیت حفاظت» (ICR2P) ایجاد کرده است، مداخله بشردوستانه باید شکلی عملی از اجرای «بیانیه حقوق بشر سازمان ملل متحد» باشد. بنابراین نیاز به تعریف دقیق و روشن و شکل عملی و اجرایی ترآن دارد.

برقراری آزادی و دمکراسی در کشورهای دیکتاتور زده بهانه‌ای برای قدرت‌های بزرگ باقی نمی‌گذارد که فجایع ضد بشری مانند حمله به عراق را بوجود آورند. نباید این واقعیت را نادیده گرفت که دیکتاتورها برای توجیه سرکوب و خشونت خود، آپوزیسیون را عامل خارجی می‌نامند، در حالیکه آنها برای بقای دیکتاتوری خود با هزینه کردن دارایی کشور از خارجی‌ها آخرین ابزار و تکنولوژی سرکوب را دریافت می‌کنند. مداخله بشردوستانه باید فروش این ابزار و تکنولوژی سرکوب‌های شهری را نیز شامل شود. اگر تا به امروز بسیاری از قربانیان سرکوب‌های خونین دیکتاتورها به کشورهای آزاد و دمکراتیک غربی پناهنده می‌شده‌اند، جامعه جهانی باید سیاستی اتخاذ کند که به جای ادامه این روند مردم این کشورها از اختناق حکومت‌های خود رها شوند و در کشور خود به آزادی و دمکراسی وامنیت سیاسی و مدنی و شغلی دست یابند. مداخله بشردوستانه باید درخدمت این اصل قرار بگیرد.

رطب خورده منع رطب چون کند؟

حد غرب‌ستیزی در میان برخی از مخالفان جمهوری اسلامی آنقدر بالا است که متوجه نمی‌شوند خود آنها از فرط سرکوب رژیم حاکم برایران به همین کشورهای به اصطلاح «بیگانه» پناه آورده‌اند و بطور نسبی آسایش یافته‌اند. آنها در این ضدیت آنقدر پیش می‌روند که استفاده از امکانات کشورهای «بیگانه» را «ناشایست» می‌نامند و متوجه نیستند که خود، هم در زندگی شخصی و هم اجتماعی، از این «بیگانگان» بهره برده و می‌برند، مدت‌ها به این در و آن در زده‌اند تا به حقوق اقامت و شهروندی خود دست یابند، و به پرچم این کشورهای به اصطلاح بیگانه سوگند وفاداری یاد کرده‌اند و اگر فرزندان‌شان در این کشورها متولد و بزرگ شده باشد بیشتر از آنکه ایرانی باشند، اروپایی و آمریکایی‌اند و هویت و علایق‌شان در کشورهای به اصطلاح “بیگانه” شکل گرفته است. خود نیز البته دریافت پاسپورت‌های صادر شده از طرف دول کشورهای «بیگانه» را استقبال کرده‌اند. برخی از غرب‌ستیزان با اینکه می‌توانند در ایران زندگی کنند، آزادی خود را بطور طبیعی بیشتر از کشور خود دوست دارند. به همین دلیل ساکن و شهروند کشورهای «بیگانه» شده‌اند و به آنها خدمت می‌کنند و به دول آنها مالیات می‌پردازند. البته این پدیده‌های نوین و رو به رشد برای کسانی که معیارشان نه ایرانی در برابر بیگانه، بلکه حقوق بشری باشد کاملا پذیرفته و قابل هضم است.

می‌دانم بیان و یادآوری این واقعیت‌ها برخی را خوش نخواهد آمد. استبداد دیرپا، ما را ملتی دورو بارآورده است، و این دورویی در برخی به عامل اتهام‌زنی به دیگران بدل شده است. آنها به جای در خود نگریستن و اندیشیدن و منطبق کردن گفتار با کردار خود به کسانی که این واقعیت‌ها را آشکار می‌کنند پرخاش خواهند کرد. پذیریش و تغییر این واقعیت‌های تلخ زمان می‌برد.

یادآوری این نکات برای روشن کردن تضاد و تناقض گفتار و کردار برخی از ماست. بسیاری ازهمین غرب‌ستیزان که استفاده از امکانات «بیگانگان» را «شایسته» نمی‌دانند، خود دائم از امکانات دول «بیگانه» مانند رادیوها، تلویزیون‌ها، و سایت‌ها و اماکن دولتی مانند سالن‌های دانشگاه‌ها و غیره برای اشاعه افکار خود استفاده می‌کنند. پس چرا این رطب‌خوردگان منع رطب کنند؟ به نظر می‌رسد که «ناشایست» خواندن استفاده از امکانات بیگانگان بیش از آنکه براصولی منطقی استوار باشد، از احساس‌های خشم‌آلود و رقابت‌های ناسالم سرچشمه می‌گیرد. خمینی هم از امکانات خارجی و کشورهای «بیگانه» استفاده سرشاری برد. آیا او عامل بیگانه بود؟ ولی جمهوری اسلامی برای آپوزیسیون معیار تعیین کرده است هر آنکه از امکانات خارجی استفاده کند عامل بیگانه است و عده‌ای در میان آپوریسیون نادانسته همین جملات را تکرار می‌کنند.

و اما معیار چیست؟

من هنوز استدلالی نخوانده‌ام که بگوید چرا اگر جنبش دمکراسی‌خواهی ایران اوج گرفت، و رژیم جمهوری اسلامی به مانند رژیم سوریه سرکوب خونینی را علیه مردم بکار برد و اپوزیسیون داخل کشور یعنی مردم بپاخواسته از جهان درخواست کمک کرد، واین کمک عملی شد (سخنان هیلاری کلینتون) باید در کنار رژیم جمهوری اسلامی قرار گرفت و علیه اپوزیسیون جنگید؟

این پرسش ساده هیچ ربطی به تاریخ جنایات آمریکا و اسرائیل ندارد و کسی منکر این جنایت‌ها نیست. اما جنایات در جهان محدود به آمریکا و اسرائیل نمی‌شود. هم اکنون رژیم اسد حدود ۴۰۰۰ نفر را در مدت ۸ ماه کشته است. این رژیمی است ضدغرب و ضداسرائیل، ولی دیکتاتور و جنایتکار علیه مردم خود، همانند متحد اصلی اش، رژیم ولایت فقیه. بشار اسد می‌تواند مانند پدرش که او هم ضد آمریکا و اسرائیل بود برای بقای قدرت‌اش ۲۰۰۰۰ نفر را هم بکشد.

رژیم ایران طی سی و سه سال حکومت خود مطابق گزارش سازمان‌های مدافع حقوق بشر بیش از ۱۰۰۰۰ نفر را به دلایل سیاسی و عقیدتی کشته است و این جنایت‌ها همچنان ادامه دارد. جنگ ایران و عراق با اراده دو دیکتاتور خودسر ضدغرب، یعنی صدام و خمینی، نزدیک به یک میلیون کشته و زخمی به جای گذاشت. تخریب میلیاردی دو کشور و لطمات چند وجهی پی‌آمد آن بماند. صدام به کویت حمله کرد و جنگ بزرگی راعلیه خود بوجود آورد و هزاران عراقی را به کشتن داد، و در پی آن شیعیان معترض را قتل عام کرد و حدود ۵ هزار کرد را با بمب‌های شیمیایی در دم کشت. جنگ داخلی الجزایر نزدیک به ۲۰۰ هزار قربانی گرفت، تخمین زده می‌شود جنگ داخلی روآندا طی سه ماه نزدیک به ۹۰۰ هزار کشته به جای گذاشت. هیچ یک از این جنایات بدست غربی‌ها انجام نشد.

امروز شیعیان و سنی‌ها در عراق و پاکستان روزانه یکدیگر را قربانی می‌کنند، مساجد و مناسک یکدیگر را به خاک و خون می‌کشند. برخی جنگ سنی‌ها و شیعیان را به حمله آمریکا به عراق نسبت می‌دهند. ولی واقعیت این است که از زمان فوت پیغمبر تا به کنون میان مسلمان‌های شیعی‌مسلک و سنی‌ها و فرقه‌های دیگر کشتار وجود داشته است. گفته می‌شود علی ابن ابی طالب در یک روز چند هزار خوارج را از دم تیغ شمشیر گذراند. همین گونه بوده است رقابت میان کاتولیک‌ها و پروستان‌ها و میان مسلمان‌ها و مسیحی‌های و یا مسلمان‌ها و هندو‌ها. مذهب همانقدر که عامل وحدت است، عامل تضاد و تخاصم و جنگ نیز بوده است.

همچنین منصفانه نیست وقتی از پدیده القاعده و طالبان نام می‌بریم تجاوز نظامی روس‌ها به افغانستان را فراموش کنیم و آن را که ریشه همه وقایع بعدی که منجر به کشتار صدها هزار نفر و آوارگی میلیون‌ها افغان و ویرانی زیر ساخت جامعه آنها بود نبینیم. ولی غرب ستیزان فقط به جنایات آمریکا نگاه می‌کنند وحتی اشاره‌ای به جنایات “شرقی‌ها” علیه کشورهای دیگر یا علیه مردم خودشان یا جنایات روس وچین علیه اقلیت‌های قومی کشور خودشان نمی‌کنند.

این فقط ویتنام نبود که قربانی تجاوز سه امپریالیسم شد، مردم اروپای شرقی و آسیای میانه و قفقاز، و ایران نیز قربانی تجاوز ارتش روس شدند، همانگونه که تبت قربانی چین است. غرب‌ستیزان حرفی از این جنایات نمی‌زنند. ایرانیان غرب‌ستیز به جای مهاجرت به چین و روسیه و کره شمالی در کشورهای پیشرفته غرب و آمریکای شمالی ساکن می‌شوند و از امکانات همه جانبه «بیگانگان» استفاده می‌کنند، ولی دست از تهمت زدن علیه دیگران نمی‌کشند. زیرا یکی دیگر از ویژگی‌های فرهنگی ما تزویز و تنزه‌طلبی است. این ویژگی‌ها نمی‌گذارد ما از استبداد گذر کنیم و به دمکراسی برسیم. باید راهی یافت که به همه جنایت‌ها پایان داد.

آیا کسی شنیده و یا خوانده است که کشورهایی مانند روسیه و چین برای ایجاد دمکراسی به کشوری فشار آورده باشند؟ یا مثلا ایرانیان ضدآمریکا علاقمند باشند به جای آمریکا و اروپا به روسیه و چین مهاجرت کنند؟ البته کمی خنده‌دار است که کسی از دیکتاتوری چین و روسیه توقع داشته باشد به فکر دمکراسی کشورهای دیگر باشند. یا ایرانیان بخواهند از استبداد ولایت فقیه بگریزند و به خفقان چینی و روسی پناه ببرند. برعکس هر کجا دیکتاتوری است این دو کشور پشتیبان آنند. قربانیان دیکتاتوری‌ها از تمام جهان، از جمله ایران به کشورهای آزاد غرب، یا به قول آنان «بیگانگان» پناه می‌برند. نمی‌توان و نباید این واقعیت‌ها را نادیده گرفت و دلایل آنرا نشناخت.

به نظر من معیار درست حقوق بشر است. حقوق بشر نه شرقی است و نه غربی، جهانشمول است. نقض حقوق بشر جرم و جنایت است. جنایت نیز چه شرقی و چه غربی، چه خارجی و چه داخلی، جنایت است و محکوم و باید در برابر آن ایستاد. شکنجه، شکنجه است. داخلی و خارجی ندارد. ایرانی و آمریکایی ندارد. مذهبی و غیرمذهبی ندارد. دزدی و غارت ثروت ملی داخلی و خارجی ندارد. درهرحال نباید مانند وزیر امور خارجه آمریکا در دهه شصت عمل کرد که گفته بود جنایات رافائل تروحیو، دیکتاتور بی‌رحم سی ساله جمهوری دومنیکن توسط «ولد الزنای» خودمان انجام گرفته است و باید آن را نایده گرفت. همانگونه که خامنه‌ای گفته است کشتار مردم در سوریه با کشورهای دیگر فرق می‌کند و به پشتیبانی همه جانبه‌اش به اسد ادامه می‌دهد. اوهم از «ولد الزنای» خودش دفاع می‌کند. متأسفانه برخی نوشته‌ها در میان روشنفکران نیز حاوی پنهان کاری در باره «ولد الزنا»‌های خودی است و نمی‌بینند که رژیم ایران با سیاست‌های داخلی و خارجی خود مسبب جنگ خواهد شد. آیا کسی شک دارد اگر رژیم ایران به دمکراسی و حاکیمت مردم تن دهد، مانند ترکیه، جنگی رخ نخواهد داد؟ چرا برخی می‌خواهند به جای تلاش در این راه در جبهه مسببین جنگ قرار بگیرند؟

چکیده:
با توجه به آنچه نوشته‌ام، احتمال حمله نظامی اسرائیل به ایران ربطی به «مداخله بشردوستانه» سازمان ملل متحد ندارد. امروز شرایط مداخله بشردوستانه در ایران وجود ندارد و ممکن است هیچ زمان بوجود نیاید. حمله نظامی اسرائیل اگر رخ دهد غیر قانونی و جنایت است. فرضیه لیبیایی کردن ایران ناشی از اشتباه عمدی یا سهوی یکی نمایاندن این دو پدیده است. «ناشایست» خواندن استفاده از امکانات به اصطلاح «بیگانگان» ناشی از دوگانگی گفتار و کردار و رقابت‌های ناسالم فردی و گروهی است. غرب‌ستیزان نیز بیشترین استفاده از امکانات «بیگانگان» را برای زندگی شخصی و اجتماعی خود برده و می‌برند. معیار باید رعایت حقوق بشرباشد، نه خارجی و ایرانی بودن.

نظر کاربران:

چندشب پیش بحثی را در تلویزیون voa دیدم و گوش دادم بین آقای اکبر گنجی و آقای علمداری، درهمان بحث و دراین مقاله و در نوشتارهای دیگر آقای علمــداری از جمله در کتاب ارزشمنــدش “چرا غرب رشـد کرد و ایران نـه” هرگز متوجه این موضوع که ایشان جنگ طلب باشد و عرق ایران به عنوان وطن نداشته باشد را متوجه نشــدم و متانت در گفتار و رفتار ونیز در تمام نوشتارش هست، برعکس جناب آقای گنجی که بسیار پرخاشگر شده بود و عصبی و در این چندسال که ازوطن بیرون رفته ، چنان رفتار نموده که انگاری از وطن بریده و چنان عملکردی داشته که کمتر دوست قدیمی ایشان حاضر است در جرایدش، سایتش از ایشان مطلبی بیاورد و در عرض یکی دوسال دانشمندی شده! که یک روز از دین و روز دیگر از امام زمان و روز بعدش از حقوق بشر و… خلاصه هر روز به مسئله ای می‌پردازد توگویی ایشان یکشبه دانشمند بزرگی شده.
آقای گنجی از آسمان بیا پائین، همــه آن بزرگانی را که در آن شب از آنها نام بردی تفاوت فکری بسیار از زمین تا آسمان با شما دارند ، در این باره هرچه گشتم بیشتر براین باور رسیدم که شما از اینکه روزی باید پاسخگوی اعمال خودت باشی راه
یکســـویه میروی و ترس از آن داری که در آینده احتمالی به صدارت و وکالت نرسی… گرچه در بسیاری از مصاحبه هات اعلام میکنی وعنوان میداری که خود یک روشنفکری! که خود جای تعجب دارد، بگذار دیگران به تو لقب روشنفکر بدهند نه خودت به خودت.

*

بالاخره یک مطلب درست در این زمینه نوشته شد.
دستت درد نکند کاظم جان. Reza allamehzadeh

*

مداخله بشردوستانه:جناب علمداری، کشتار وسرکوب مردم در مرکز اروپا،عراق، افغانستان، لیبی و…. نابودی داشته های ناچیز بهر وسیله ممکن بامجوز سازمان ملل و یا بدون مجوز جنایت علیه بشریت محسوب میشود. بشردوستی اینه که انسان دارا به مردم ندار یا عقب نگهداشته شده کمک رسان باشد. خدمات فرهنگی، بهداشتی، و… انجام دهد. بمباردمان شبانه و روزانه ، دوستی بشر را همراه ندارد.

*

آقای علمداری در نوشتۀ خود؛ به درستی بر ضرورت دوری گزینی از ضدیت کور با غرب و به اصطلاح امپریالیسم، تأکید کرده اند. این غرب ستیزی؛ میهن پرستی یا ناسیونالیم نیست؛ بلکه واکنشی واپس گرایانه نسب به مدرنیسم است. خطی است که از میرزای شیرازی آغاز شده، آل احمد نمود بارزی از آن بوده، و تقریباً همۀ اسلامگرایان و وابستگان کنونی و پیشین به حکومت جمهوری اسلامی؛ پیرو این پارادایم پوسیده هستند. چنین تفکری که در اردوگاه چپ هم در سیمای راه رشد غیر سرمایه داری و جبهه متحد ضد امپریالیستی تئوریسینهای شوروی خود را نشان میداد، تأثیر منفی زیادی بر مسیر رشد و حرکت مبارزات مردم ایران داشته است. این بسیار دردناک است که امروز افرادی که بخش بزرگی از زندگی خود را در راه مبارزه با رژیم پیشین و کنونی یا در زندان بوده و یا زیانهای بزرگی را متحمل شده‌اند، هر سخنی را که می خواهند بر زبان بیاوردند، پیش از هر چیز باید با به حضرت عباس سوگند یاد کنند که انها طرفدار غرب یا اسراییل نیستند. این در حالی است که بسیاری از غرب ستیزان به‌نام و پر هیاهو؛ همانطور که آقای علمداری گفته‌اند؛ هم اکنون بر سر سفرۀ غرب نشسته‌اند. اگر کمی با خود رو راست باشیم، شاید گزافه نباشد اگر بگوییم بخش چشمگیری از این دوستان، اکنون موافق هیچ چیز از جمله ایرانیت نیستند، بلکه تنها درپی کوبیدن یک دولت، ایدئولوژی، و یا حزب و تشکیلات اجتماعی مؤثر یا در حال مؤثر شدن هستند. برای من بسیار دشوار است که بگویم بسیاری از افراد افراطی این گونه اشخاص، بیش از آنکه یک سیاست ورز باشند، یک پوچ گرا هستند که از هیچ آرمانشهر و هویتی جانبداری نمی کنند. بسیار متأسفم.

*

دستتان درد نکند آقای علمداری. این مقاله حق مطلب را ادا کرده است. هیچ ایرانی میهن‌دوستی موافق حمله اسرائیل به ایران نیست. همانطور که گفته‌اید هر گونه حمله‌ی احتمالی اسرائیل به تاسیسات هسته‌ای ایران اقدامی جنایتکارانه است و باید پیشاپیش نسبت به آن هشدار داده و محکوم شود. و هیج ایرانی و هیچ انسانی نیز موافق جنگ نیست. اما مسئله این است که ریشه‌های خطر جنگ در کجاست و چه کسانی برای جنگ و تهاجم خارجی زمینه‌سازی می‌کنند؟
برای اینکه جنگی به کشورمان تحمیل نشود، ایرانی‌ها باید هر چه فریاد دارند، بر سر استبداد سیاه حاکم در کشور بکشند. این ولایت علی خامنه‌ای است که کشور ما را در بدترین انزوا و اکنون نیز در برابر خطر حمله خارجی قرار داده است. متاسفانه افرادی مثل اکبر گنجی بلندگوی بخش افراطی حاکمیت جمهوری اسلامی شده‌اند. ماموران برون‌مرزی حکومت که در درون اپوزیسیون نفوذ کرده‌اند در حال سوء استفاده از فضای موجود برای منحرف کردن جهت مبارزه ایرانیان از دشمن واقعی و مستقر در کشور، به سوی دشمنان موهوم خارجی هستند. امثال گنجی‌ها اگر واقعا مخالف جنگ و حمله خارجی و دلسوز کشور و ملت ایران‌اند، دست‌کم مثل محمد خاتمی رفتار کنند که می‌گوید برای جلوگیری از حمله خارجی و جنگ، فضای سیاسی را باز و انتخابات آزاد برگزار کنید.

*

به نظر من هم دامن زدن به ترس از لیبیایی شدن ایران کاملا بی مورد و چنین امکانی اگر به وجود بیاید در اثرسیاست های ضد قومی و استبدادی حکومت در برافروختن جنگ داخلی است. کسانی که به آمار کشتار مردم بی گناه در عراق، افغانستان و لیبی اشاره می کنند، به عمد یا سهو توجه ندارند که بیش از ۹۵ درصد قربانیان نه توسط ناتو، بلکه به دست نیروهای متخاصم محلی یا بمب گذاری ها و عملیات تروریستی کشته شده‌اند. در مورد ایران هم غرب بارها اعلام کرده است که قصد تغییر رژیم ایران را ندارد. اگر حمله‌ای صورت گیرد تنها به قصد تخریب توان اتمی و نظامی ایران خواهد بود. در این صورت نه تنها رژیم باقی خواهد ماند، بلکه اختناق ابعاد بی سابقه تری خواهد یافت. به همین جهت من با آقای علمداری کاملن موافقم که حمله نظامی اسراییل به ایران عملی جنایتکارانه است که تنها به تحکیم رژیم ایران خواهد انجامید. ایرانیان نه تنها باید از کمکهای بشردوستانه استقبال کنند، بلکه در مورد چگونگی و ابعاد آن با هم به توافق رسیده، و پیشنهاد های مشخصی به سازمان ملل و دولت های غربی ارائه دهند. خانم شیرین عبادی برای مثال در این مورد تلاش های بسیاری انجام می دهند. غرب ستیزی بیخ ریش صاحب اصلی‌اش جمهری اسلامی

*

محتوای مقاله بسیار منطقی و بدور از خشک اندیشی متداول به اصطلاح روشنفکری بود. باور کنید ایران به جز در دوره مشروطیت هیچگاه روشنفکری آگاه نداشته است همین ها بودند که با ادا و اطوارهای روشنفکرمابانه خودشان ایران را به این روز سیاه نشاندند نمونه‌اش شریعتی آل احمد جزنی و و و می باشد و حالا تفاله های آنها دوباره میدان را برای خودنمایی هموار دیده اند آخر کسی باید به اینگونه افراد بگوید که آی دروغگوهای متظاهر اگر غرب بد است پس چرا لانه‌ات را آنجا برپا داشته‌ای؟

*

بسیار منطقی ولی من یک قدم جلو گذاشته میپرسم به فرض محال و با چشم پوشی از تناقض این فرض؛ برای یک لحظه رژیم ایران را یک رژیم کاملاً مردمی، فرض کنیم. این رژیم مردمی ما بهر دلیلی به تروریسم، شانتاژ و باجگیری هسته ایی متوسل شده و تهدیدی جدی برای صلح جهان و منطقه است آن موقع تکلیف چیست؟ اگر ما بدانیم که عربستان سعودی یا اسرائیل در تدارک حمله اتمی به ما هستند و اگر غفلت کنیم ، مار زده اند آنوقت چی؟ از مردم صلح دوست عربستان و اسرائیل چه انتظاری داریم؟
یک سئوال. این جماعت اولترا ناسیونالیست و خشونت ستیز چرا تا بحال هیچ اکسیونی علیه تلاش نظامی گرانه و تروریستی رژیم ولایی خودمان انجام نداده و حتی یک اعلامیه دو خطی در محکوم کردن پنهان کاریهای اتمی آن انجام نداده اند؟ چرا این جماعت اولترا حقوق بشری کلامی در محکومیت رژیم ولایی در کمک آن به سرکوب در سوریه و تروریسم حزب الله لبنان و حماس نگفته اند ولی دایم از جنایات اسرائیل میگویند. آیا تبدیل مساجد، منازل مسکونی و مدارس و بیمارستانهای بیروت و غزه در جریان درگیری با اسرائیل از سوی حزبالله و حماس به استحکاما ت نظامی علیه اسرائیل جنایت جنگی نبود؟ آیا موشک پراکنی کور به مناطق غیرنظامی و خانه های مردم در اسرائیل جنایت نیست؟ بارها و بارها صد ها هزار و نه دهها هزار از مردم صلح دوست تل اویو علیه سیاست تجاوز گرانه دولتشان به خیابانها آمدند و با پلیس درگیر شدند ، در جنگ ویتنام نیز. ولی چرا این اولترا ناسیونالیست های ما گامی در مخالفت با مداخلات ماجراجویانه رژیم تهران در سوریه ، لبنان، غزه ، بحرین، عربستان، کویت، غزه،افغانسان و عراق برنداشته و بر نمیدارند تا مانع تجاوز و حمله به کشورمان شوند؟
آقای گنجی مینوسد اسرائیل ۴۰۰ بمب اتمی دارد! و ناتو در لیبی ۷۰ هزار نفر را کشته است و اگر به ایران بیاید میلیونها را میکشد! ممکن است ایشان بفرمایند این آمار های دست اول را که هیچ یک از دستگاه های جاسوسی دنیا حتی سیا هم ندارد از کجا آورده اند؟ این در حالیست که خیلی صاحب نظان بر این عقیده اند که شایعه سلاح هسته ایی اسرائیل فقط یک بلوف بازدارنده است که ان دولت خود جا انداخته تا با هزینه این شایعه بلوف آمیز امنیت خود را مجانی تأمین کند. بگذریم از اینکه اگر ان کشور بمب اتمی هم داشته باشد کشوریست که بر سیاست ان نوعی عقلانیت مدرن، کنترل دموکراتیک و گارلمانی انجام میشود و بمراتب از دولت ما به مراجع بین المللی پاسخگوتراست. بحثی که پیرامون این ناسیونالیسم صوری و فاقد محتوای غرب ستیزازانه راه افتاده است را باید تا روشن شدن تکلیف این مسئله ادامه داد. من از این فرصت استفاده نموده و مطالعه بیانیه سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی را در زمینه مبحث فوق توصیه میکنم.

اقای علمداری جمهوری اسلامی فقط ۱۰۰۰۰ را کشت؟ خمینی فقط در سال ۶۷ بیش از ده هزار نفر را دار زد تخفیف میفرمایید اقای علمداری یا دانسته تحریف میفرمایید

*

مطالبی بسیار درست و منطبق با دلائل عینی و بزبان بسیار ساده که قابل درک برای عموم تهیه شده ومن خواندن آنرا بدوستان خود
توصیه میکنم.

جمهوری اسلامی که از هر حادثه‌ای‌ در جهت متهم کردن آمریکا و اسراییل به خرابکاری و ترور در ایران استفاده می‌کرد، اینک چه شده است که از این فرصت هیچ استفاده‌ای‌ تبلیغاتی علیه آمریکا و اسراییل نمیکند؟ دلیل این امر می‌تواند در ترس جمهوری اسلامی از تبعات روانی‌ قضیه نهفته باشد.

خبر طرح ترور سفیر عربستان توسط جمهوری اسلامی در آمریکا،گزارش آژانس انرژی اتمی‌ و تاکید آژانس بر صلح آمیز نبودن فعالیت‌های هسته ای‌ ایران،خبر دستگیری چند ایرانی به اتهام طراحی حمله به سفارت عربستان در بحرین، خبر دستگیری جاسوسان جمهوری اسلامی در کویت و افزایش تنش میان کشور‌های عربی‌ با ایران ،همه و همه نشانه‌هایی‌ از یک تغییر سریع و بزرگ در آینده ایران محسوب میشوند.

موارد ذکر شده در بالا می تواند زمینه‌های یک اقدام نظامی علیه ایران به حساب آید که به شکلی‌ برنامه‌ریزی و زمان بندی شده تا به واسطه آنها، علاوه بر جلب حمایت کشورهای عربی‌ حاشیه خلیج فارس، مشروعیت بین المللی برای اقدامی متحد علیه ایران فراهم شود.

از بیشتر اخبار مرتبط با ایران که طی‌ روزهای گذشته در رسانه‌‌های خارجی‌ منتشر شده است، می‌توان دریافت که اراده ای‌ جدی برای معرفی‌ جمهوری اسلامی ایران به عنوان تهدید کننده اصلی‌ صلح و امنیت جهان به خصوص منطقه خاورمیانه وجود دارد.

نحوه رفتار جمهوری اسلامی در گذشته و عدم مسئولیت پذیری آن رژیم و سردمدارانش به‌گونه ای‌ بوده که دست متهم‌کنندگان در طرح اتهام باز باشد و همچنین نوع دفاع جمهوری اسلامی در برابر اتهامات که همواره آمیخته به تهدید بوده است نیز مزید بر علت شده تا، صدور حکم افکار عمومی‌ علیه جمهوری اسلامی ایران قطعی‌ به نظر آید.

در چنین شرایطی که همه چیز بر علیه ایران است و پس از تهدیدات دامنه‌دار اسراییل علیه جمهوری اسلامی، ناگهان انفجاری بزرگ در یکی‌ از انبار‌های موشکی جمهوری اسلامی در محلی به نام پادگان امیر المومنین سپاه رخ می‌دهد که همه نگاه‌ها را متوجه اسراییل می‌کند.

آنچه که در ارتباط با واکنش جمهوری اسلامی به این حادثه می‌توان دریافت، سعی‌ و تلاش جمهوری اسلامی در توجیه حادثه، به شکل رد هر گونه دخالت خارجی‌ در این انفجار می‌باشد.

جمهوری اسلامی که از هر حادثه‌ای‌ در جهت متهم کردن آمریکا و اسراییل به خرابکاری و ترور در ایران استفاده می‌کرد، اینک چه شده است که از این فرصت، هیچ استفاده‌ای‌ تبلیغاتی علیه آمریکا و اسراییل نمی‌کند؟ دلیل این امر می‌تواند در ترس جمهوری اسلامی از تبعات روانی‌ قضیه نهفته باشد.

در صورتی‌ که جمهوری اسلامی اسراییل را عامل این انفجار معرفی‌ می‌کرد، علاوه بر اینکه به‌طور ضمنی‌ قدرت جنگی اسراییل را تایید می‌نمود، می‌توانست موجب تضعیف روحیه سران سپاه و ایجاد رعب و وحشت در میان آنها و سردمداران جمهوری اسلامی باشد ،لذا اگر این انفجار، کار اسراییل هم بوده باشد ،عاقلانه‌ترین کار برای جمهوری اسلامی همان تکذیب دخالت خارجی‌ در این حادثه بود که انجام گرفت.

اما سوالی که ازین رهگذر به اذهان متبادر می‌شود چرایی عدم پذیرش مسئولیت این انفجار از سوی اسراییل با فرض دخالت آن کشور در انفجار پادگان سپاه می‌باشد؟

پاسخ این سوال نمی‌تواند سخت باشد؛ افشا یا عدم افشای نقش اسراییل در این حادثه در هر دو صورت می‌توانست به نفع اسراییل باشد.

اسراییل منتظر واکنش ایران ماند تا اگر ایران ادعا نماید که اسراییل در این کار دخالت داشته، آنگاه با پذیرش مسئولیت انفجار، قدرت خود را به رخ جمهوری اسلامی بکشد و در این مسیر هرگز نگران محکومیت بین‌المللی هم نبود چرا که همه شرایط در نزد افکار عمومی جهانیان بر علیه جمهوری اسلامی محیا می‌باشد.

در صورت دوم و متهم نشدن اسراییل از طرف جمهوری اسلامی، باز هم این اسراییل می‌بود که بدون پرداخت هزینه و متهم شدن توانسته بود ضربه‌ای‌ کاری بر صنایع موشکی سپاه وارد نماید که عین این اتفاق نیز افتاد و جمهوری اسلامی ترجیح داد هزینه مادی و نظامی این ضربه را بپذیرد تا مجبور به پرداخت هزینه‌های بزرگ دیگری نظیر اثبات برتری نظامی اسرائیل و همچنین اثبات بی‌ دفاع و آسیب پذیر بودن مراکز نظامی خود نباشد.

و مهمتر از همه، تحمل تبعات روانی‌ پذیرش چنین ضعفی، در بین سران نظامی و سیاسی‌ و حتی مردم عادی برای جمهوری اسلامی بسیار سخت بود.

هم اسراییل و هم جمهوری اسلامی، دلیل اصلی‌ انفجار در پادگان سپاه پاسداران را به خوبی‌ می‌دانند. اسراییل با اظهار شادمانی از این حادثه و پیشه کردن سیاست «نه تکذیب و نه تایید دخالت خود در قضیه» به شکلی‌ غیرمستقیم نقش خود در انفجار انبار موشکی سپاه را رو می‌کند.

از سوی دیگر، آن کس که بایدپیام را می‌گرفت گرفته است، جمهوری اسلامی به هر شکل پیام خود را گرفته و این برای اسراییل کافی‌ به نظر می‌آید.

گاه پذیرش ضربه بسیار قابل تحمل‌تر از پذیرش قدرت ضربه زننده می‌باشد لذا در چنین موقعیتی، بهترین کار «به خود نگرفتن ضربه» می‌باشد به شکلی‌ که انگار هیچ اتّفاقی نیفتاده، که در فرهنگ عامه به این نوع رفتار «به روی خود نیاوردن»می‌گویند.

به هر حال اسراییل قدرت نظامی خود حداقل در نبرد‌های پیشرفته الکترونیکی و هوایی را به رخ دشمنان خود کشید اما جمهوری اسلامی به خود نگرفت تا از تبعات روانی‌ آن دور باشد و نقطه ضعف خود را از دید افکار عمومی به خصوص در داخل پنهان کند.

۱٫ http://www.puyeshgaraan.com/ES.Notes/2010/043010-PU-EN-Moslem-or-Islamist.htm
2. در این مورد رجوع تان می دهم به سمینارها و کنفرانس هائی که اسلامیست ها در همین سالی که به اواخرش رسیده ایم در مورد «سکولاریسم» برپا کرده اند. همین پس فردا نیز کنفرانس «روحانیت شیعه در چشم انداز تحولات ایران» در دانشگاه جرج تاون شهر واشنگتن، با شرکت برخی ار سرشناس ترین اسلامیست ها و سکولارهای علاقمند به مباحث آنان، و میزبانی «جمعیت روحانیون سنتی ایران معاصر (رسام)»، و «انجمن دانشجویان دموکراسی خواه دانشگاه جرج واشنگتن» برگذار می شود و لابد در روزهای آینده به متن سخنرانی های مطرح شده در آن نیز دست خواهیم یافت. برای دیدن پوستر این کنفرانس و نام سخنرانان به پیوند زیر مراجعه کنید:

http://www.newsecularism.com/2011/11/18.Friday/Shii-conference.htm

3. در این مورد نظر شما را به تحلیل بسیار جالب و مهم خانم سهیلا وحدتی از بیانیهء “جمعی از فعالان سیاسی، مدنی، دانشجویی، دانشگاهی و روزنامه نگاران در مخالفت فعال با جنگ از طریق توقف موقت و مشروط غنی سازی اورانیوم و تعطیلی تمامی جنبه های نظامی برنامه هسته ای” در پیوند زیر جلب می کنم:

http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=41730

بخصوص که از نظر آقای مهدی اصلانی، در زیر نویس دوم مقالهء اخیرشان در پیوند زیر، نویسندهء بیانیهء فوق شخص آقای اکبر گنجی است که معمولاً سکولار ـ دموکرات های آلترناتیوساز را آمادهء همکاری با حمله کنندگان به ایران معرفی می کنند:

http://news.gooya.com/politics/archives/2011/11/131396.php

با ارسال ای ـ میل خود به این آدرس می توانید مقالات نوری علا را هر هفته مستقیماً دریافت کنید:
NewSecularism@gmail.com
مجموعهء آثار نوری علا را در این پیوند بیابید:

http://www.puyeshgaraan.com/NoorialaWorks.htm

http://meshkinnews.blogspot.com/search?updated-min=2011-01-01T00%3A00%3A00%2B03%3A30&updated-max=2012-01-01T00%3A00%3A00%2B03%3A30&max-results=50
A .  مقدمه

۱٫ این گزارش مدیر کل به شورای حکام و همزمان به شورای امنیت در خصوص اجرای موافقتنامه  پادمانNPT  و مفاد مربوطه قطعنامه های شورای امنیت در جمهوری اسلامی ایران (ایران) می باشد.

۲٫ شورای امنیت تاکید نموده است که اقدامات مورد درخواست شورای حکام در قطعنامه  هایش در خصوص ایران الزام آور است . مفاد مربوطه قطعنامه های یادشده شورای امنیت که بر اساس فصل هفتم منشور سازمان ملل تصویب شده اند مطابق شرایط این قطعنامه ها الزام آور هستند .

۳٫  آژانس براساس موافقتنامه خود با سازمان ملل متحد با شورای امنیت  ملزم به همکاری در اجرای مسئولیت شورا برای حفظ و برقراری صلح و امنیت بین المللی میباشد. از کلیه اعضاء‌ ملل متحد خواسته شده است تا اقداماتی را مطابق با تعهداتشان براساس منشور ملل متحد انجام دهند.

۴٫ تمرکز این گزارش بر حوزه هایی است که ایران بطور کامل تعهدات الزام آور خود را اجرا نکرده است. چنانکه ایجاد اعتماد بین المللی به ماهیت صرفا صلح آمیز برنامه هسته ای ایران مستلزم اجرای کامل این تعهدات است. این گزارش به تحولات بعد از آخرین گزارش (Gov/2011/7,25 February 2011) همچنین مسائل باقیمانده از مدتی قبل میپردازد.

B . تاسیسات اعلام شده تحت موافقتنامه پادمان ایران

۵٫ ایران تحت موافقتنامه پادمان خود ۱۶ تاسیسات هسته ای و ۹ مکان خارج از تاسیسات را که مواد هسته ای بطور معمول در آنجا استفاده می شود به آژانس اعلام نموده است   (LOFs) . همانطور که در ذیل آمده است بعضی از این فعالیتها که از سوی ایران در برخی از تاسیسات  انجام می شود بر خلاف قطعنامه های شورای حکام و شورای امنیت همانطور که در ذیل نشان داده می شود‍، می باشد. آژانس به راستی آزمایی عدم انحراف مواد هسته ای اعلام شده در این تاسیسات و LOFs ادامه می دهد.

C . فعالیتهای مرتبط با  غنی سازی
۶٫  ایران برخلاف قطعنامه های مربوطه شورای حکام و شورای امنیت فعالیتهای مرتبط با غنی سازی خود را در تاسیسات اعلام شده ذیل که تحت پادمان آژانس می باشد تعلیق نکرده است.

C.1 . نطنز: کارخانه غنی سازی سوخت نطنز و کارخانه آزمایشی غنی سازی سوخت

۷٫ کارخانه غنی سازی سوخت(FEP) : دو سالن آبشار درFEP   وجود دارد: سالن تولید A و سالن تولید B. مطابق با اطلاعات طراحی ارائه شده توسط ایران، ۸ واحد برای سالن تولیدA ، با ۱۸ آبشار طراحی شده برای هر واحد اختصاص داده شده است. هیچگونه اطلاعات طراحی تشریحی برای سالن تولید B فراهم نشده است.

۸ . در ۱۴ می ۲۰۱۱ ‍، ۵۳ آبشار در سه واحد از هشت واحد در سالن تولید A  نصب شده بود. ۳۵ فقره از آن با  UF6  خوراک دهی شده بود.  در ابتدا هر آبشار نصب شده شامل ۱۶۴ سانتریفیوژ بود. ایران ۱۲ واحد از آبشارها را که هریک شامل ۱۷۴ سانتریفیوژ میباشد ارتقاء داده است. تا آن تاریخ همه سانتریفیوژها  نصب شده ماشینهای  IR-1هستند. تا تاریخ ۱۴ می ۲۰۱۱ کار نصب در ۵ واحد باقیمانده در جریان بود اما هیچ سانتریفیوژی نصب نشده بود. هیچ کار نصبی در سالن تولید B نبوده است.

۹ . آژانس در پی یک راستی آزمایی موجودی فیزیکی (PIV) در FEP تایید کرد که از ۱۷ اکتبر ۲۰۱۰ ، ۳۴۷۳۷ کیلوگرم از UF6   طبیعی از زمان شروع عملیات در سال ۲۰۰۷ به آبشارها تزریق شده بود و مجموع ۳۱۳۵ کیلوگرم ازUF6   با  غنای پایین  تولید شده بود.

۱۰٫ ایران تخمین زده است که بین ۱۸ اکتبر ۲۰۱۰ و۱۳ می ۲۰۱۱ ، ۹۷۰ کیلوگرم دیگر UF6  با غنای پایین تولید کرده است که در نتیجه از فوریه ۲۰۰۷ مجموع تولید UF6  با غنای پایین به  ۴۱۰۵ کیلوگرم میرسد. مواد هسته ای در  FEP ( شامل خوراک، تولید و دورریز) همچنین همه آبشارهای نصب شده و ایستگاههای خوراک و کنارگذاری تحت اقدامات مراقبتی و نظارتی آژانس قرار دارند.   ایران در نامه ای به تاریخ ۴ آوریل ۲۰۱۱ به آژانس اعلام نمود که مهر و موم فلزی در محوطه خوراک و کناره گذاری FEP  تصادفا توسط اپراتور شکسته شده است. پیامدها برای پادمانی این شکستگی مهر و موم به محض تکمیل راستی آزمایی فیزیکی آتی توسط آژانس ارزیابی خواهد شد.

۱۱٫ آژانس بر اساس نتایج آنالیز نمونه های محیطی در  FEP از فوریه  ۲۰۰۷ و دیگر فعالیتهای راستی آزمایی نتیجه گرفته است که این تاسیسات همانطور که ایران در پرسشنامه اطلاعات طراحی(DIQ) اعلام نموده کار کرده است.

۱۲٫ کارخانه آزمایشی غنی سازی سوخت(PFEP): PFEP یک تاسیسات تحقیق و توسعه و یک تاسیسات آزمایشگاهی تولید اورانیوم با غنای پایین (LEU) می باشد که اولین بار در اکتبر ۲۰۰۳ عملیاتی شد. آن کارخانه یک سالن آبشار دارد که می تواند ۶ آبشار را در خود جای دهد و بین یک محوطه طراحی شده برای تولید اورانیوم با غنای پایین  U-235  تا ۲۰ درصد  و یک محوطه تحقیق و توسعه تقسیم شده است.

۱۳٫  ایران اول در ۹ فوریه ۲۰۰۹ در محوطه تولید شروع به تزریق UF6  با غنای پایین به آبشار ۱ با هدف بیان شده تولید UF6   با غنای تا ۲۰% U-235 جهت استفاده در ساخت سوخت برای راکتور تحقیقاتی تهران (TRR)   نمود. ایران از ۱۳ جولای ۲۰۱۰ UF6  با غنای پایین را به دو آبشار متصل شده تزریق نموده است ( آبشار ۱ و ۶ ) که هریک شامل ۱۶۴ سانتریفیوژ است.

۱۴٫ در نتیجه مباحث بین آژانس و ایران پیشرفتهای مشخصی در سیستم اندازه گیری اپراتور بویژه در تعیین سطح غنی سازی U-235  طی نشستی که در ۱۷ و ۱۸ آوریل ۲۰۱۱ برگزار شد مورد توافق قرار گرفت و انتظار می رود تا زمان راستی آزمایی فیزیکی آتی  اجرا شود

۱۵٫ ایران تخمین زده است که بین ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۰ و ۲۱ می ۲۰۱۱، مجموع ۱/۲۲۲ کیلوگرم ازUF6  با غنای پایین به دو آبشار متصل به هم تزریق شده است و حدودا  ۶/۳۱ کیلوگرم UF6  با غنای۲۰ درصد تولید شده بود که منجر به تولید مجموع حدودا ۷/۵۶ کیلوگرم ازUF6  با غنای ۲۰ درصد از زمان شروع فرآیند در فوریه ۲۰۱۰ ، گردیده است.

۱۶٫ در حوزه تحقیق و توسعه بین ۱۲ فوریه  ۲۰۱۱ و ۲۱ می ۲۰۱۱ مجموعا حدود ۳۳۱ کیلوگرم UF6 طبیعی به سانتریفیوژها تزریق شد، اما هیچ اورانیوم با غنای پایین به عنوان  تولید و دور ریز این فعالیت تحقیق و توسعه که در انتهای فرآیند ترکیب مجدد می شوند خارج نشده بود.
۱۷٫ همانطور که در گزارش قبلی مدیرکل گفته شد، در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۱ (۲۹/۱۰/۱۳۸۹) ایران نشان داد که دو آبشار جدید ۱۶۴ سانتریفیوژه ( آبشار ۴ و ۵ ) در محوطه تحقیق و توسعه نصب خواهد کرد. این دو آبشار، که یکی از آنها شامل سانتریفیوژ هایIR-14  و دیگری دربردارنده سانتریفیوژهای IR-2m می باشد که با UF6  طبیعی خوراک دهی خواهد شد. اگر چه کار نصب آبشار ۴ و ۵  درحال انجام است، تا ۲۲ ماه می ۲۰۱۱ هیچ سانتریفیوژی نصب نشده است.

۱۸ . آژانس براساس نتایج تحلیل نمونه های محیطی درPFEP  و سایر فعالیتهای راستی آزمایی نتیجه گرفته است همانطور که ایران در پرسشنامه اطلاعات طراحی(DIQ) اعلام نموده تاسیسات فعالیت نموده است.

۲٫C . کارخانه غنی سازی سوخت فوردو

۱۹٫ ایران در سپتامبر ۲۰۰۹ به آژانس اطلاع داد درحال ساخت کارخانه غنی سازی سوخت فوردو FFEP  که در نزدیکی شهر قم واقع است، می باشد. ایران در پرسشنامه اطلاعات طراحی مورخ ۱۰ اکتبر ۲۰۰۹ اعلام کرد که هدف این تاسیسات تولید UF6 با غنای ۵ درصد ۲۳۵U- می باشد و اینکه این تاسیسات با گنجایش ۱۶ آبشار، با تقریبا ۳۰۰۰ سانتریفیوژ ساخته شده است.  ایران در سپتامبر ۲۰۱۰ یک پرسشنامه اطلاعات طراحی به روز شده را به آژانس ارائه کرد که در آن اعلام شده بود کارخانه غنی سازی سوخت فوردو، علاوه بر هدف تولید UF6 با غنای ۵ درصد ۲۳۵U- ، تحقیق و توسعه را نیز مد نظر دارد.

۲۰٫ در حالی که آژانس همچنان به راستی آزمایی درخصوص FFEP ادامه می دهد تا روشن شود که بر اساس آخرین DIQ ارائه شده توسط ایران احداث شده است، هنوز آژانس در جایگاهی نیست که وقایع نگاری طراحی و ساخت FFEP یا هدف اصلی از آن را تایید نماید.  ایران اعلام کرده است که هیچ مبنای حقوقی وجود ندارد که براساس آن آژانس درخواست اطلاعات در مورد وقایع نگاری و مقصود از تاسیس FFEP نماید، و اینکه آژانس برای طرح پرسش هایی فراتر از توافقنامه پادمان ماموریتی ندارد. آژانس این را مدنظر قرار می دهد که پرسش های مطرح شده در بندهای موافقتنامه پادمان وجود دارند و اینکه اطلاعات درخواست شده برای اینکه آژانس تایید کند که اظهارنامه های ایران صحیح و کامل هستند ضروری است.

۲۱٫ همانگونه که در گزارش پیشین مدیرکل بیان شده است، در تاریخ ۲۱ فوریه ۲۰۱۱  ایران به آژانس اطلاع داد که در نظر دارد تزریق مواد هسته ای را در آبشارها « در این تابستان» آغاز نماید. تا ۲۱ ماه می ۲۰۱۱ (۳۱/۲/۱۳۹۰ ) هیچ سانتریفیوژی به تاسیسات ارائه نشده است. نتایج تحلیل نمونه های محیطی اخذشده در FFEP تا مقطع زمانی فوریه ۲۰۱۰ نشانه ای از وجود اورانیوم غنی شده دربر ندارد.

۳٫C . دیگر فعالیتهای مرتبط با غنی سازی

۲۲٫ آژانس هنوز منتظر پاسخ محتوایی از سوی ایران به در خواست آژانس برای اطلاعات بیشتر در رابطه با اظهارات ارائه شده توسط ایران در مورد ساخت ۱۰ تاسیسات جدید غنی سازی که درباره سایت ۵ مورد آن بنا به اظهارات ایران، تصمیم گیری شده است و ساخت یکی از آنها که می باید تا پایان سال گذشته ایرانی (۲۰ مارس ۲۰۱۱) یا آغاز سال جاری ایرانی شروع شده باشد.   تا این تاریخ ، آژانس اطلاعاتی درمورد اینکه ساخت سایت یادشده شروع شده باشد، دردست ندارد.

۲۳٫ آنگونه که آژانس درخواست نموده است ، در ارتباط با اظهارات ایران در ۷ فوریه ۲۰۱۰ که فناوری غنی سازی لیزری را بدست آورده است  و اظهارات مورخ ۹ آوریل ۲۰۱۰  در رابطه با تولید نسل سوم سانتریفیوژها ایران هنوز اطلاعات بیشتری ارایه نداده است.  از اوایل سال ۲۰۰۸ ایران به درخواستهای آژانس برای دسترسی به مکانهای اضافی مربوطه و از جمله مکانهای مربوط به ساخت سانتریفیوژها و تحقیق و توسعه در مورد غنی سازی اورانیوم پاسخ نداده است  . در نتیجه آگاهی آژانس درباره فعالیت های غنی سازی همچنان رو به کاهش است.

D. فعالیتهای باز فرآوری

۲۴٫ پیرو قطعنامه های مربوطه شورای امنیت و شورای حکام ایران موظف به تعلیق فعالیتهای بازفرآوری از جمله تحقیق و توسعه است.  ایران در تاریخ ۱۵ فوریه ۲۰۰۸ طی نامه ای به آژانس اعلام نمود که “هیچ فعالیت بازفرآوری ندارد”. در این زمینه آژانس همچنان به نظارت براستفاده از سلولهای داغ در راکتور تحقیقاتی تهران و تاسیسات تولید رادیوایزوتوپهای مولیبدنوم، ید و زنون (MIX) ادامه داده است.   آژانس در ۸ ماه می ۲۰۱۱  در راکتور تحقیقاتی تهران و همچنین  در تاریخ ۹ ماه می ۲۰۱۱ در تاسیسات تولید رادیو ایزوتوپ زنون (MIX)، اقدام به راستی آزمایی اطلاعات طراحی و بازرسی نمود. آژانس تنها درمورد راکتور تحقیقاتی تهران و تاسیسات تولید ایزوتوپ زنون و سایر تاسیساتی که آژانس به آنها دسترسی داشته است می تواند تایید کند هیچگونه فعالیت مرتبط با بازفرآوری درحال انجام در ایران وجود ندارد.

E. پروژه های مرتبط با آب سنگین

۲۵٫  برخلاف قطعنامه های شورای حکام و شورای امنیت ایران کار روی تمام پروژه های مرتبط با آب سنگین شامل ساخت راکتور هسته ای تحقیقاتی آب سنگین راکتور IR-40، که تحت پادمان آژانس است را متوقف نکرده است.

۲۶٫ همانگونه که در گزارشات قبلی دبیرکل نیز خاطر نشان شده است، باتوجه به درخواست شورای امنیت به گزارش اینکه آیا ایران پروژه های مرتبط با آب سنگین  را بطورکامل و بصورت پایدار به حال تعلیق در آورده است، آژانس از ایران درخواست کرد تا ترتیبات لازم را دسترسی هر چه زودتر به تاسیسات تولید آب سنگین(HWPP) ، آب سنگین ذخیره شده در تاسیسات فراوری اورانیوم (UCF) برای نمونه گیری ، و هرمکان دیگری در ایران که  پروژه هائی  مرتبط با آب سنگین در حال انجام است فراهم کند. ایران به این درخواست آژانس اعتراض کرده است بر این مبنا که آن درخواستها فراتر از موافقتنامه پادمان است و ایران قبلا اعلام داشته بوده که پروژه های مرتبط با آب سنگین خود را به حالت تعلیق در نیاورده است.  شورای امنیت تصمیم گرفته است که ایران میباید دسترسی و همکاری لازم را آنگونه که آژانس درخواست می کند فراهم آورد تا آژانس بتواند تعلیق پروژه های مرتبط با آب سنگین را راستی آزمائی کند.  تاکنون ایران دسترسی درخواست شده را فراهم نکرده است.

۲۷٫ در حالیکه ایران اعلام کرده است که کار روی همه پروژه های مرتبط با آب سنگین را متوقف نکرده است، آژانس نمی تواند بدون دسترسی کامل به آب سنگین در UCF ، HWPP و هر پروژه دیگر مرتبط با آب سنگین اظهارات ایران را راستی آزمائی کند و بنابراین نمیتواند در این موضوع گزارش کامل دهد.

۲۸٫ در ۱۰ می ۲۰۱۱، آژانس یک DIV در راکتور IR-40 در اراک انجام داد و مشاهده کرد که ساخت تاسیسات در جریان است و کندکننده و مبدل های حرارتی به سایت تحویل شده است. مطابق اظهار ایران، بهره برداری از راکتور IR-40 تا پایان سال ۲۰۱۳ آغاز می شود.

F. فرآوری اورانیوم و ساخت سوخت

۲۹٫  همانگونه که در بالا به آن اشاره شد، ایران موظف به تعلیق فعالیتهای مرتبط پروژه های آب سنگین می باشد. برخی از این فعالیت ها برخلاف این الزام در UCF و کارخانه ساخت سوخت (FMP) در اصفهان انجام می شود اگرچه هر دو تاسیسات تحت پادمان آژانس می باشد.

۳۰٫ بین ۵ مارس و ۹ مارس ۲۰۱۱، آژانس یک PIV  در UCF انجام داد که کل مقدار اورانیوم موجود در آنجا به شکل UF6 را و راستی آزمائی کرد.

۳۱٫  طی نامه مورخ ۱۶ مارس ۲۰۱۱، ایران آژانس را مطلع کردکه حین مدت زمان ۶-۴ آوریل ۲۰۱۱ قصد داشته است تا تولید UO2  طبیعی برای سوخت راکتور IR-40 را شروع کند. در ۱۸ می ۲۰۱۱، آژانس یک DIV در UCF انجام داد و مشاهده کرد که اگرچه فرایند تولید چنین UO2 شروع شده بود هیچ تولیدی انجام نشده بود. آژانس همچنین تائید کرد که از ۱۰ اوت ۲۰۰۹ هیچ  مقداری از UF6 در UCF تولید نشده است. بنابراین کل مقدار اورانیوم تولید شده درUCF از مارس ۲۰۰۴ ۳۷۱ تن و به شکل UF6   تن بوده است (برخی از این مواد به FEP و PFEP منتقل شده است) و نیازمند محصور سازی و نظارت آژانس است. حین DIV، آژانس مشاهده کرد که ایران هنوز نصب تجهیزات برای تبدیلUF6  غنی شده تا ۲۰% از U-235  به U3O8 جهت ساخت سوخت TRR شروع نکرده است.

۳۲٫ در می ۲۰۱۱، آژانس یک بازرسی و یک DIV در FMP انجام داد و تائید کرد که ایران هنوز نصب تجهیزات برای ساخت سوخت TRR را شروع نکرده است.

G. ابعاد نظامی احتمالی

۳۳٫ شورای حکام در موارد متعدد از ایران خواسته است که درباره مسایل باقیمانده مربوط به برنامه هسته ای خود با آژانس تعامل نماید تا وجود ابعاد نظامی احتمالی از برنامه هسته ای ایران خارج گردد.  شورای امنیت در قطعنامه ۱۹۲۹ (۲۰۱۰) مجدداً تعهدات ایران را مورد تایید قرار داده است مبنی بر اینکه  ایران اقداماتی را که طبق قطعنامه های شورای حکام GOV/2006/14 و GOV/2009/82 ملزم به آنها گردیده اتخاذ نماید و از جمله دسترسی آژانس به همه سایتها، تجهیزات، اشخاص و اسناد درخواستی را فراهم نماید.

۳۴٫ گزارشهای قبلی مدیر کل مسایل باقیمانده مربوط به ابعاد نظامی احتمالی در برنامه هسته ای ایران و اقداماتی را که لازم است ایران برای حل آنها انجام دهد فهرست کرده است.  در تاریخ ۶ مه ۲۰۱۱ به دلیل عدم تعامل ایران با آژانس از اوت ۲۰۰۸ در زمینه ماهیت این این مسایل، مدیر کل نامه ای به جناب آقای فریدون عباسی معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان انرژی اتمی ایران (AEOI) ارسال نمود و ضمن آن نگرانیهای آژانس را در مورد وجود ابعاد نظامی احتمالی در برنامه هسته ای ایران مجددا تکرار کرد و اهمیت روشنی افکنی در زمینه این مسایل را از سوی ایران بیان نمود. مدیر کل همچنین در همین نامه از ایران درخواست کرد که دسترسی سریع به اماکن، تجهیزات، اسناد و اشخاص را فراهم نماید و خاطر نشان ساخت که آژانس با تعامل ماهوی و فعال ایران قادر خواهد بود که نسبت به تحقیق صحت و تکمیل اعلامیه های ایران پیشرفت حاصل نماید.

۳۵٫ آژانس بر اساس مطالعه مداوم اطلاعاتی که از بسیاری از کشورهای عضو و نیز از طریق تلاشهای خود بدست آورده است هنوز در مورد وجود احتمالی فعالیتهای آشکار نشده مرتبط با امور هسته ای گذشته یا حال که سازمانهای نظامی مربوطه در آنها دخیل هستند از جمله فعالیتهای مرتبط با توسعه کلاهک هسته ای برای نوعی موشک نگران است.  آژانس از آخرین گزارش مدیر کل در تاریخ ۲۵ فوریه ۲۰۱۱ اطلاعات بیشتری را در ارتباط با این گونه فعالیتهای احتمالی آشکار نشده مرتبط با امور هسته ای دریافت کرده است  که در حال حاضر توسط آژانس در حال ارزیابی است. همانگونه که قبلا از سوی مدیر کل گزارش شد، نشانه هایی وجود دارد مبنی بر اینکه برخی از این فعالیتها ممکن است از سال ۲۰۰۴ ادامه پیدا کرده باشند.  موارد زیر به نمونه هایی از فعالیتهایی اشاره دارند که لازم است در مورد آنها روشنی افکنی شود و هفت زمینه خاص را که موجب نگارنی است شامل می گردد:

ـ ژنراتور نوترون و تجهیزات مرتبط با تشخیص نوترون: آزمایشهایی با دخالت کمپرس ترکیب انفجاری اورانیوم دوتراید جهت تولید انتشار ناگهانی نوترونها.

ـ استخراج و تبدیل اورانیوم: تولید فلز اورانیوم از ترکیبات فلوراید و ساخت آن در ترکیبات مرتبط با یک وسیله هسته ای.

ـ ساخت و آزمایش مواد منفجره قوی: توسعه، ساخت و آزمایش ترکیبات انفجاری مناسب برای اقدامات انفجاری قوی در هندسه کروی متقارب.

ـ مطالعات مرتبط با چاشنی انفجاری بریج وایر (EBW) بخصوص زمانی که همزمانی در سطح بالا را ضروری می سازد: اهمیت احتمالی هسته ای استفاده از چاشنی های EBW

ـ مطالعات مرتبط با اقدامات انفجاری چند مقصدی و انفجارات نیم کره ای با دخالت آزمایشهای با ابزار عالی: ادغام چاشنی های EBW در توسعه یک سیستم برای اقدام به انفجارات سطح بالا و اجرای آزمایشهای تمام عیار و کارهایی که ممکن است از کمکهای خارجی  منتفع شده باشند.

ـ تجهیزات حرارتی با ولتاژ بالا و تهیه ابزار برای مواد منفجره که در فاصله های طولانی و احتمالا زیر زمین آزمایش می شوند: اجرای آزمایشهایی برای تایید این مطلب که تجهیزات حرارتی با ولتاژ بالا برای احتراق مواد منفجره EBW قابل اعتماد در فواصل طولانی مناسب هستند.

ـ فعالیتهای مرتبط با طراحی مجدد موشکهای برگشت پذیر برای یک کلاهک جدید که طبق ارزیابی ماهیتاً هسته ای هستند: اجرای کار طراحی و مطالعات مدل سازی با امکان کنارگذاری کلاهک انفجاری قوی متعارف از کلاهک موشک شهاب ۳ و جایگزینی آن با یک کلاهک هسته ای کروی.

H . اطلاعات طراحی

۳۶٫  بخش عمومی کد اصلاح شده ۱/۳ ترتیبات فرعی موافقتنامه پادمان ایران را ملزم به ارائه اطلاعات طراحی تاسیسات جدید خود در زودترین زمان پس از گرفتن تصمیم به ساخت یا صدور مجوز ساخت هرکدام که اول رخ دهد می کند. کد اصلاح شده ۱/۳ همچنین الزام می دارد که اطلاعات طراحی کاملتر حین انجام فازهای تعریف پروژه، طراحی اولیه، ساخت، و ازکار اندازی ارائه گردد. ایران تنها کشوری است که با داشتن حجم برجسته ای از فعالیت های هسته ای و اعمال موافقتنامه جامع پادمان آژانس، الزامات کد اصلاحی ۱/۳ را اجرا نمی کند.  آژانس همچنان منتظر دریافت پاسخ ایران از جمله در مورد اطلاعات بروز شده طراحی راکتور IR-40 ، و اطلاعات بیشتر در پی اعلام برنامه ساخت یک تاسیسات غنی سازی اورانیم و طراحی یک راکتور مشابه راکتور تهران دارد.
۳۷٫  طی نامه مورخ ۲۶ آوریل ۲۰۱۱، آژانس از ایران خواست تا مطلب گزارش شده به نقل از جناب آقای فریدون عباسی  در این مورد که ایران برنامه ساخت چهار تا پنج راکتور جدید را ظرف چند سال آینده به منظور تولید رادیوایزوتوپ و انجام تحقیقات دارد تائید کند.  در همان نامه، آژانس از ایران درخواست اطلاعات بیشتر در مورد طراحی و زمانبندی ساخت تاسیسات را کرد. ایران در پاسخ خود مورخ ۳ می ۲۰۱۱، بیان کرد که اطلاعات درخواستی آژانس را در «زمان مقرر» و مطابق توافقنامه پادمان خود ارائه خواهد کرد.

I. پروتکل الحاقی

۳۸٫  ایران، برخلاف قطعنامه های شورای حکام و شورای امنیت پروتکل الحاقی را اجرا نمیکند.  آژانس در موقعیتی نیست که در خصوص عدم وجود مواد و فعالیتهای هسته ای اعلام نشده در ایران اطمینان دهد مگر اینکه و تا زمانیکه ایران همکاری لازم را با آژانس به عمل آورد از جمله اجرای پروتکل الحاقی

J. سایر موارد

۳۹٫  در ۱۶-۱۵ آوریل ۲۰۱۱، آژانس یک  PIV در محل نیروگاه هسته ای بوشهر انجام داد که حین آن مواد هسته ای حاضر در آنجا را راستی آزمائی کرد و تائید نمود که بارگذاری مجتمع های سوخت به درون قلب راکتور کامل شده است. در تاریخ ۱۰ می ایران آژانس را مطلع کرد که راکتور بحرانی شده است.

K . خلاصه

۴۰٫ در حالی که آژانس به انجام فعالیتهای راستی آزمایی تحت موافقتنامه پادمان ایران ادامه میدهد، ایران تعهداتش را از جمله : اجرای مفاد پروتکل الحاقی ، اجرای کد  اصلاح شده ۱/۳  ترتیبات فرعی بخش عمومی توافقنامه پادمان، تعلیق فعالیتهای مرتبط با غنی سازی، تعلیق فعالیتهای مرتبط با آب سنگین و روشن شدن مسائل باقیمانده که موجب نگرانی از وجود ابعاد نظامی احتمالی برنامه هسته ای می شود، انجام نمی دهد.

۴۱٫ در حالیکه آژانس به راستی آزمایی عدم انحراف مواد هسته ای اعلام شده در تاسیسات هسته ای و محل های خارج از تاسیسات LOFs اعلام شده از سوی ایران تحت توافقنامه پادمان ادامه می دهد، بدلیل همکاری عدم همکاری ایران و از جمله عدم اجرای پروتکل الحاقی، آژانس نمیتواند در مورد عدم وجود مواد و فعالیتهای هسته ای اعلام نشده اطمینان موثق بدهد و بهمین دلیل نمیتواند به این نتیجه برسد که که تمام مواد هسته ای در ایران در فعالیت های صلح آمیز بکار می رود.

۴۲٫ مدیر کل اصرار دارد که ایران به صورتی مثبت به نامه مورخ ششم ماه می ۲۰۱۱ (۱۶/۲/۱۳۹۰) وی پاسخ دهد و به منظور ایجاد اعتماد بین المللی درخصوص ماهیت صرفاٌ صلح آمیز برنامه هسته ای ایران، برای اجرای کامل موافقنامه پادمان و سایر تعهدات مرتبط با آن گامهایی بردارد.

۴۳٫ مدیر کل به صورت مقتضی به گزارش دهی خود ادامه خواهد داد.
/۲۷۲۱۳